moje nipponicum czyli...

Orły (Eagles)

2009-05-31T02:47:00.000-07:00

はるがきます！

2009-04-29T00:41:00.000-07:00

ポランドにはらうわおそいがきた

ポランド桜わおもしろうですけれども。。。。

ポランドの女わもとっとうつくしです！！

ふいがきった

2009-01-05T05:51:00.000-08:00

ふいがきた！－２９どわいました。きおもっとさむいいます！まじで？
ソウセジわおいしです！あけましておめでとうございます！
ポランドはなびしていました！
にほんのさかなりおりおいしかった！しおゆとさともなかにはいています。
変なさかなもおいしかった！

ドンブロワ　アガタ　の　国

2008-11-12T07:09:00.000-08:00

あきわさむかたけれどもおもしろかた！

うままけた？
うまたべた！

ポランドのあき

2008-10-27T06:15:00.000-07:00

秋わうつくしです
あそびたいからさむぽしました

日本の木みましたー日本のともだちさびた
ちおとたたかいから....
あきでうち

ぅんちわさかなでした

すきやき

2008-10-07T06:49:00.001-07:00

にほんのそゆポランドにあった！！
おいしかった！！つぃおしのあじ

ポランドにあききました
きんわうつくしのはあります
わたしのきえんきおうここにする

ちゃわむし

2008-10-07T06:45:00.000-07:00

ごはんわいちばんのりおりです

ちあわむしわにばんのりおりです
つぃお氏おしえますからありがとうございます！！！

おいしかった！！！

Kończymy

2008-09-27T00:34:00.001-07:00

Już kończe przygode z Japonią. Wylot 30 września.
Wracam o 10 kilo chudszy i bogatszy o znajomosć kolejnego języka.
Niby nic wielkiego ale jednak bardzo mnie cieszy, że w tych ostatnich dniach, moge dzwonić do Japończyków nie znających angielskiego i umawiać się na pożegnalne sake czy shochu z nimi.
Ucze się też robienia ich potraw, bo moja ostatnia konfrontacja z kiełbasa skończyła się bezsenną nocą. Zdecydowana poprawa nawyków żywieniowych niezmirnie mnie cieszy, a także fakt, że brzuszek odszedł już w cień historii i nic nie przeszkadza sznurować butów.

Obiadek własnoręcznie złowiony.

Przygotowany przez Tsjoshiego w sosie sojowym z dodatkiem mirinu, sake, cukru i kto tam wie czego jeszcze..

Ostatnia wycieczka z moja japońską przyszywaną rodziną - Nao i Maiko na zdjęciu w Hakone.

Jeden z genialniejszych wynalazków japońskich - ashi onsen, czyli onsen dla nóg, doskonały relaks, zwłaszcza w górach.

No to sajonarka!

Fukuoka niekonwencjonalnie

2008-09-05T23:31:00.001-07:00

Gołębie atakują...

Słoneczniki - powiew Polski nr 1.

Podhale - sernikownia - powiew Polski nr 2. Nazwa ma faktycznie polski rodowod, czym chwala się w swoim pamflecie. Ceny jednak bardzo japońskie. Ciężkostrawne.

I odtąd hard rock będzie mi się kojarzył z różowym cadillackiem, bleeeeeeeee

Na Kyushiu kochają zieleń.

Czapla, tak daleko a jednak taka sama.

Yahoo ma w Fukouce swój dom.

Gdzie orły obgryzają paznokcie zwycięskim palcom pomników.

I gdzie można uscisnąć dłoń ulubionego gracza drużyny beysbolowej Fukouka HAWKS.

Fukuoka by night

2008-09-05T16:54:00.000-07:00

Najlepiej poleciec do Fukouki samolotem-pokemonem.

Widok na yataje w Naka-su nad rzeka Naka.

Yataia w Shofukuji.

Nocna to miasto opanowuje gang taxowkarzy. Nic poza taxi nie jezdzi.

A to widok na dyskoteke w Nakasu. W jakims hotelu. Benri, ne?

Eco, Peace and Muminki

2008-09-05T16:53:00.000-07:00

pożegnania

2008-08-18T18:21:00.000-07:00

Ostatnie dni przed odlotem Agaty i Alka. Przyjaciele japońscy przeżywają je równie mocno jak i my. Są łzy przyjaciółek Agaty, adresy przekazywane Alkowi przez mamy jego koleżanek (mężczyźni chyba nie tęsknią), niekończące sie imprezy z morzem wypitego shochu (z Tsjoshim), podarki, podarunki, przekazywanie ostatnich japońskich śladów w nasze ręce. Są tutaj także i polskie ślady, niezmiennie już jednak, kojarzone bedą przez nas z Japonia. Greg i jego Gumioji (a później i Kansai) to tylko wierzchołek góry wzrószeń, których byliśmy uczestnikami.
Trudno wymienić wszystko co ostatnio staje się naszym udziałem, łatwo o wzruszenie, ten wilgotny klimat zdaje się sprzyjać poceniu się oczu. A góra Fuji, w cieniu której mieszkalismy, dała nam przepiękny spektakl w dniu rocznicy ślubu. Jeden jedyny wieczór w lecie była tak dobrze widoczna, i to w konfiguracji diamentu. Zaraz potem, biegiem na hanabi w Misaki (cóż za zbieżność dat).
Życie jest niesamowite.
Mamy już komplet płyt z muzyką, mamy pełne dyski zdjęć. Im więcej czerpać się staramy, tym dogłębniejsze poczucie, że naczerpać się nie możemy. Brak będzie odczuwalny już po przekroczeniu bramek w Naricie. Dwa lata życia nie mieszczą się w limicie 20 kilogramów bagażu. Nie mieszczą się zresztą w żadnych limitach.
Dobrze, że serca są tak pojemne...

Szkoła, szkoła i po szkole

2008-08-05T19:42:00.000-07:00

Jest wiele rzeczy które w szkole japońskiej bardzo nam się spodobały.
Postaram się wymienić najważniejsze z nich.

1. Bezpieczeństwo. Każde dziecko nosi specjalny alarm, rodzice (PTA – Parents - Teachers Association – Stowarzyszenie Rodziców i Nauczycieli), policja a także sami uczniowe, są zaangażowani w zapewnienie maksimum bezpieczeństwa dzieciom w trakcie spaceru do i ze szkoły. W praktyce wygląda to tak, że w porze porannego marszu dzieci do szkoły są one zorganizowane w grupy ruszające z wybranych punktów zbiorczych o określonej godzinie, nadzorowane są na początku roku przez wybranych rodziców (pierwszoklasiści) by później oddać tę funkcję w ręce ich starszych kolegów (z najstarszej klasy). Po drodze na większych skrzyżowaniach nad bezpieczeństwem dzieci czuwają policjanci, nadzorując ruch samochodów „ręcznie” na czas przemarszu pociech. Przed szkołą w najbardziej newralgicznych miejscach ruchem kierują rodzice z żółtymi odznakami PTA oraz chorągiewkami. Powrót ze szkoły odbywa się w różnych godzinach (przez wzgląd na różnorodność zajęć poszczególnych klas) ale i tutaj dzieci zbierane są w grupy, często nadzorowane przez rodziców, by bezpieczniej dotrzeć do domu.

2. Zdrowie. Dzieci przechodzą szczegółowe badania w szkole. Wszelkie niepokojące oznaki zagrożenia ich zdrowia są powodem do wystosowania specjalnej instrukcji dla rodziców. I tak, specjalne karteczki dostają dzieci z nadwagą a rodzice kierowani są (nieodpłatnie) do specjalistów dietetyków. Takie „skierowania” poza konkretnym terminem wizyty (rodzice wybierają spośród kilku możliwości) ma także miejsce na pieczątkę z gabinetu specjalisty którą trzeba po wizycie dostarczyć do szkoły (w przeciwnym razie szkoła wysyła „upomnienia”). W naszym przypadku mieliśmy do czynienia ze skierowaniem do kardiologa. W ciągu tygodnia byliśmy na prześwietleniu klatki piersiowej, EKG i badaniu echa serca. Na szczęście okazało się to fałszywym alarmem. Naprawdę dmuchają tutaj na zimne – efekt –jedna z najdłuższych na świecie średnia długość życia.

3. Troska o dziecko. Poza wcześniej wspomnianymi aspektami opieki szkoły nad dzieckiem jest jeszcze jeden ciekawy aspekt tej troski. Wizyty domowe nauczyciela. Domy pierwszoklasistów w pierwszych tygodniach pracy szkoły (kwiecień) odwiedzają ich nauczyciele (po południu, do wyboru mieliśmy jeden z setek terminów zaproponowanych przez nauczycielkę Alką, były nawet terminy wizyt po 20 wieczorem – dla najbardziej zapracowanych). Nauczyciel ma za zadanie poznać środowisko rodzinne ucznia. Skontrolować rodziców. Taki system wczesnego ostrzegania, ma pewnie na celu zbadanie czy w domu nie ma śladów patologii. Oficjalnie, nauczyciel ma sprawdzić czy dziecko ma godziwe warunki do nauki, w razie problemów to nauczyciel pomaga rodzicom uruchomić mechanizmy pomocowe państwa skierowane do rodziny dziecka.

4. Troska o rodzica. Zawsze jeśli rodzic wyrazi taką chęć (pierwszoklasiści), jest mile widziany w szkole w trakcie zajęć dzieci.

5. Rozwiązywanie konfliktów. Drobne sprzeczki pomiędzy dziećmi, na przykład o piłkę (kolor piłki) w trakcie ich WF-u rozwiązywane są za pomocą prostej gry – papier, nożyczki, kamień. Wygrana jest tutaj powierzana w zasadzie grze losowej, brak miejsca na nepotyzm i inne patologie. Większe sprzeczki typu bójki często są przerywane przez kolegów, oni także zdają szczegółowy raport nauczycielowi z przebiegu wydarzeń. U nas podpadło by to pod kapusiostwo, tutaj tworzy zdrowy trzon społeczeństwa obywatelskiego, w którym kradzież jest czymś tak egzotycznym, że informacje o niej trafiają na pierwsze strony gazet (podaje się tutaj do publicznej wiadomości imię i nazwisko osób uznanych winnymi przestępstwa).

6. Obowiązki szkolne. Każde dziecko ma wybrany przez siebie obszar obowiązków w klasie. Ścieranie tablicy, pilnowanie porządku na półkach z plecakami, podlewanie kwiatków itp. W razie konfliktów, np. kilkoro dzieci chce wykonywać tę sama pracę, z pomocą przychodzi gra – kamień, nożyczki, papier. To dzieci wraz ze swoimi nauczycielami sprzątają także swoje klasy (zmywanie podłogi etc.). Nasz syn zaczął sam zamiatać podłogę w domu.

7. Lunch time. Czyli czas posiłku o 12 w południe. W szkole to czas kiedy wyznaczeni uczniowie (rotacja) jeżdżą wraz z nadzorującymi paniami i rozdają lunch swoim kolegom. Jedzenie rozpoczyna się w momencie gdy wszyscy (łącznie z dyżurnymi) zasiądą już do stolików. Przerwa na lunch trwa około godziny. Dokładki (warunkiem jest zjedzenie całego dania łącznie w sałatkami z wodorostów lub warzyw) wydawane są już przez panie kucharki. Każda z klas je w swoim pokoju lekcyjnym. Na czas posiłku sala zamieniana jest przez dzieci w stołówkę. Także, co jakiś czas, dzieci uczestniczą w przygotowaniach posiłków w kuchni.

8. Plan lekcji. Przygotowywany jest z tygodniowym wyprzedzeniem. Dokładnie opisuje co i kiedy dzieci będą przerabiać/ćwiczyć. Wydawany jest dzieciom w czwartek lub piątek. My dostawaliśmy także angielskie jego tłumaczenie. Plan lekcji dostosowywany jest nie tylko do programu, ale i bieżących potrzeb grupy. W ten sposób znalazło się w nim miejsce na lekcję języka polskiego, gdyż dzieci potrzebowały podstawowej jego znajomości w celu komunikacji z naszym synem. Jego japoński nie był najgorszy, ale jednak nie doskonały. Ponadto lekcja ta była dla kolegów Alka doskonałym przykładem jak trudno jest zapamiętać zaledwie kilka wyrazów wymawianych w obcym zupełnie języku. I to właśnie o ten walor edukacyjny chodziło bardziej, niż o nauczenie ich mówienia dzień dobry. Lepsze zrozumienie sytuacji Alka przez jego rówieśników. A wszystko inspirowane przez nauczycieli, można powiedzieć – doświadczonych pedagogów.

9. Autorytet nauczyciela. Uczniowie są różni jak to dzieci. Bywały i w klasie rozbrykane łobuziaki. Jednak z moich obserwacji wynika, że i oni obawiali się reakcji nauczyciela. Ponadto sama grupa często wywierała presję na łobuziakach w imieniu pani nauczycielki. Przykład – lekcja japońskiego, pani chce czytać czytankę (bajką którą dzieci same wybierają codziennie w toku demokratycznego głosowania). Dwóch chłopaków rozrabia w najlepsze (posadzeni w pierwszych ławkach – miejsce problematycznych dzieci). Nauczyciel stoi z książką i czeka. Mówi, że zacznie czytać jak się uciszy, nie podnosi głosu. Efekt – koledzy i koleżanki krzyczą na rozrabiaków, zmuszają ich do zajęcia miejsc w ławkach i do uciszenia się. Nie wiem czy to dobre, ale będąc świadkiem tego zdarzenia zacząłem rozumieć dlaczego policjanci w Japonii zajmują się głównie wskazywaniem drogi turystom a nie przestępstwami.

Jak powstaje autorytet nauczyciela w Japonii? – Nauczyciele zdobywają go ciężką pracą. Zamiast pokoju nauczycielskiego - zabawa na przerwach z dziećmi, po godzinach - spotkania z rodzicami, czyli można powiedzieć „krew, pot i łzy”.

Efekt tych wszystkich obserwowanych przez nas zwyczajów/zjawisk mogą państwo sami zaobserwować na miejscu – jesteście w Japonii, możecie przestać martwić się o portfel, torebkę. Możecie wyjść nocą wraz z całą rodziną pospacerować po miastach, miasteczkach czy wsiach. A, że nie są kreatywni? Proszę zerknąć do swojego plecaka podróżnego. Jakiej firmy aparat przywieźliście do Japonii? Jakim samochodem jeździcie (lub chcielibyście jeździć po świecie?). Słabo wyedukowani? - Czy 12 noblistów to naprawdę mało?
Nie chcę być odebrany jako japonofil, broń Boże, ale czas by zerwać ze stereotypami. Sami wiemy jak bardzo bolą nas opinie o Polakach szerzone za granicą a mające jako podstawę obserwację zachowania marginesu społecznego w Polsce. Także i nasze generalne spostrzeżenia dotyczące japończyków nie są niczym innym, jak tylko obrazem odbitym w krzywym zwierciadle naszych uprzedzeń.
Na podstawie naszych doświadczeń z japońską szkołą, skłonny jestem uznać za nader wskazaną współpracę naszego ministerstwa edukacji z japońskim. Na pewno i my jak i oni, wiele możemy się od siebie nauczyć. Dla dobra naszych dzieci.

Undokaj

2008-06-01T04:00:00.001-07:00

Byli uczniowie.....

były piękne kobiety....

były japońskie rodziny...

byli wspaniali mężczyźni...

były ptaki...

były nawet wojskowe helikoptery,
ale piwa.......... NIE BYŁO!!!! - sprawdzałem!!!!

Zabić gaijina

2008-05-20T04:26:00.000-07:00

Korzystajac z okazji że było nas nieco więcej niż zwykle (Wizyta Państwa Kobayashi) mielismy okazje urządzić prawdziwe polowanie na Gaijina.Trzej samuraje z Kanto: Kiupi, Maiko i Alek rozprawiali się z barbarzyńskim, acz podszywającym się pod lokalsa, gaijinem.

Rower

2008-05-14T04:32:00.001-07:00

Pałeczki

2008-05-11T23:20:00.000-07:00

Jeść nimi można na dosyć wiele sposobów. Prawidłowo powinno to wyglądać mniej więcej tak. Mój syn jednak należy do grona osób posługujących się nieco wyrafinowaną, a co za tym idzie, trudną technika, nazywaną przeze mnie "na nożyczki". Ja, pomimo usilnych prób, nie potrafię tak jeść.
Jako miejsce pokazu wybraliśmy matsuje jedną z sieciowych restauracji z koreańskim jedzeniem zwanym gyudon. Czyli miska ryżu na wierzchu której znaleźć można mniej lub więcej mięsa z warzywami (dominacja cebuli), jajko w 3 stanach skupienia (płynnym, półpłynnym i stałym). Nie tylko wołowinę ale i wieprzowinkę. Generalnie - pycha. Nasza ulubiona dotychczas to sukiya ale jeśli chodzi o kimchi to matsuja. Nie jadłem jeszcze w Yoshinoi (sic!) chociaż także słynie ze świetnego kimchi (sprzedawanego nawet w supermarketach pod nazwa tej sieci).

Kioto

2008-05-11T02:12:00.001-07:00

Alek - pokaz slajdów ze szkoły

2008-04-21T21:18:00.000-07:00

2008-04-17T22:24:00.000-07:00

ONNA w Japonii

OBON - wspomnienia

2008-04-09T20:58:00.000-07:00

Kilka slajdów - pierwsze skany (minolta x-300)

2008-04-09T08:02:00.000-07:00

Z synem w Kamakurze.

Widok z podwórka w Misaki.

Budynki Pałacu Cesarza w Tokyo.

Kamakura, park.

Co ja robię tu?

2008-04-07T17:04:00.000-07:00

Japońska edukacja

2008-04-07T02:13:00.000-07:00

Wraz z opadającymi kwiatami sakury kończy się czas beztroskiego dzieciństwa naszego synka.

Uroczysty apel oglądany przez "starszaków" z perspektywy podłogi.

W klasie, pierwsze minuty na swoim miejscu.

Nie, jeszcze nie chcę się budzić (w wolnym przekładzie - "wracamy do Polski? - ale jeszcze nie jutro?!")

Aburatsubo no sakura

2008-04-03T19:36:00.000-07:00

W drodze do mojej pracy także zakwitły sakury.

Na tle palm wyglądaja dla mnie conajmniej dziwnie.

Ostatni przystanek autobusowy na półwyspie wygląda romantycznie w takiej oprawie.

Wraz z moją koleżanka z okolicznych sklepików, ostatnia już pamiątka z czasu sakury tutaj.

Jak nasz synek jadł "jaki tori" w Kamakurze

2008-04-01T19:45:00.000-07:00

oto jak

Kamakura no Sakura 2

2008-04-01T18:57:00.000-07:00

When blossom, no leafs on the tree.

Nikt tutaj nie dba o ludzi w maskach. Jakież to ułatwienie dla kogoś kto chce uktyć swoją torzsamość, podobnie jak arabskie turbany.

Mam nadzieje, że slajdy Agaty lepiej oddadzą piękno tego czasu.

Kamakura no Sakura

2008-04-01T18:45:00.000-07:00

W drodze do Kioto...

2008-03-29T19:01:00.000-07:00

W Gumioji zakwitły sakury, pożegnalne Hanami party Grega.

Osiem lat ze wzgórz Gumioji obserwował życie całej Yokohamy.

Mołdawia, Japonia, Turcja, Polska to tylko niektóre z krajów które wysłały swych reprezentantów na okoliczność pożegnania Grega, Pana na Gumioji.

Slavie nie udało się zrobić dobrej reklamy whisky, zresztą, skoro nikt jej nie chciał pić 17 lat, nie mogła być zbyt dobra...

Kuba i Wit. Wit nie zawsze wygląda tak dziwnie, może to ta whisky :-D

COŚ Z JAPONII

2008-03-28T05:53:00.000-07:00

Dla wszystkim którym Japoński nie wydaje się językiem melodyjnym i delikatnym.
I Mononoke.
I kiki (a la Presley)
I Laputa
i wiele wiele innych..........

Gdzieś w Misaki

2008-03-27T21:27:00.000-07:00

Czasami trudno oprzeć się wrażeniu, że to tropiki, chociaż bywa, że pada tu śnieg.

Motocykliści, wiosenna plaga półwyspu Miura.

Gdzieś w Misaki...

Komaba campus

2008-03-27T21:10:00.000-07:00

Komaba to jeden z 5 kampusów Uniwersytetu Tokijskiego. Ze względu na wieże z zegarem przypomina nieco Hongo lecz przeznaczony jest tylko dla najmłodszych roczników. Tutaj studiuja oni wszystkiego po trochu by na zakończenie przygody z Komaba wybrać swoją "specjalizacje" czyli kierunek dalszych studiów. Koniec marca jest tutaj czasem przyjmowania nowych studentów w związku z czym, pojawiają się liczne plakaty kółek zainteresowań. Wachlarz ich oferty zrobił na mnie szczególnie mocne wrażenie. Sami oceńcie.

Główne wejście, budynek - brat bliźniak znanego audytorium z Hongo.

Uliczki pełne plakatów, najczęściej ręcznie malowanych przez samych studentów.

Jak myślicie, o co chodzi z tym "be smart?"

W Japonii można zostać cheerleaderem a nie tylko cheerleaderką.

Po lewej ogłasza się klub wolontariuszy pomagających ludziom niepełnosprawnym, po prawej klub który potencjalnie zwiększa ilość osób wymagających takiej pomocy.
Na koniec odrobina tradycji.

Sakura i Miura

2008-03-11T03:22:00.000-07:00

Pierwsze wiśnie już kwitną.

Wzdłuż zwykle niezbyt ruchliwej alejki przechadzają się rodziny i uczniowie pobliskich szkół.

Festiwalowi hanami obok zapachu kwitnących wiśni towarzyszy także nieromantyczny fetor polowych ubikacji.

Dla niektórych jednak sakura=nudaaaaaa. Ziewanie pod tymi drzewkami powinno być zakazane!

Yoko nocą

2008-03-08T16:36:00.001-08:00

Spacerekiem przez Yokohame, najpierw park Yamshita, potem Osombashi, Akarenga, no i Landmark, stamtąd już mostem prosto do Bay Quarter i pod SOGO do stacji Keyku. Noc jest tutaj piękna, i bezpieczna.

Studenci Tokijskiego Uniwersytetu

2008-03-06T18:45:00.000-08:00

Są inteligentni. Kiepsko mówią po angielsku (z nielicznymi wyjątkami). Na kursach w naszym Instytucie robią doświadczenia i uczestniczą w wykładach od 8 rano do 22. Wieczorem piją sake i piwo ze swoimi nauczycielami, grają wspólnie w japońskie warcaby. Pomimo tego, że przebywają naprawdę blisko swoich nauczycieli, daje sie wyczuć dystans jaki ich dzieli. To wydaje się japońską specjalnością, uprzejmość wzajemna z zachowaniem wzajemnego szacunku. Pilnowanie swojej roli społecznej i nie wykraczanie poza nią. A jednocześnie wysyłanie stałych przekazów na zewnątrz typu: "nie ma problemu", "jesteśmy przyjaciółmi", "ciesze się ze spotkania". Z tym, że nie na sposób amerykański, trochę bardziej dyskretnie i subtelnie to robią. Co tak naprawdę myślą? Coraz mniej ich rozumiem i naprawdę nie wiem.
Są jak konserwa z której ktoś zerwał opakowanie. Błyszczy się, widać, że coś zawiera, ale co? Chyba lepiej na siłę nie otwierać....

Drożyzna cenowa w Japonii

2008-03-05T19:28:00.000-08:00

Wodka i Gin Absolwent kosztowaly po 690 jenow (okolo 15,5zl), Zubrówka 1100 jenow (24,5 zl), Ogórki 369 jenow (8,3 zl), kapusta kiszona 269 jenow (6 zl).
Zubrowka byla w promocyjnej cenie, zwykle mozna znalezc zubrowke za ok 1500 jenow (33 zl).
Czy to drogo?

Pobożne życzenia

2008-03-02T22:05:00.000-08:00

Morisan i Fundoshi Matsuri

2008-02-27T20:25:00.000-08:00

Ikuja stwierdził, że w Misaki brakuje święta które by naprawdę rozgrzało serca po straszni długiej w tym roku zimie.Wymyślił więc, że z datą 26 lutego o godzinie 16:00 czasu lokalnego zanurzymy się w oceanie by oczyścić nasze dusze z zimowego zastoju. Fundoshi to tradycyjne japońskie majtki, takie pieluchy jak noszą zawodnicy sumo. Ich święto nie istnienje ale ta nazwa pierwsza sie nam nasunęła, po czym została zmieniona na "Araihama ni ni roku dżiken". Coś o tej dacie, aczkolwiek niezwiązane bezposrednio z nasza uroczystością, jedynie data taka sama.

Wiosna powoli się zbliza, tymczasem na zewnątrz około 10 stopni i zimny wiatr. To jednak nie przeszkodziło nam w kąpieli. Spoźniliśmy się na 16 więc kąpaliśmy się już sami. Trudno było wytrzymać w wodzie dłużej niż minute, brrrrrrr.

Żeby przeżyć szok termiczny po kąpieli trzeba zafundować sobie drugi szok, 40 stopni Celcjusza uspokaja ciało po kąpieli w 10 stopniach.

Po kąpieli czas na biesiade u Moriego.

Wspólne granie i śpiewanie ubarwił tym razem występ Alka, śpiewał fenomenalnie i okazał się odkryciem sezonu.

Morisan, zawsze uśmiechnięty, dziwny starszy człowiek, artysta i lekkoduch. Cały wieczór picia i śpiewania i ani jednego wydanego jena, tak tu bywa czasem.

"Chodzę tu i tam"

Alek Brzechwie - fragmenty "lenia"

Złap za rogi tygrysa.

Improwizacja

Strach tu, strach tam.

Imrowizacja z Morisanem

Poświąteczne refleksje

2008-02-25T17:15:00.001-08:00

Czas ucieka, a ja stale wracam myślami do chwil w których Japonia najmilej mnie zaskoczyła. Takie były Święta w tym na wskroś ateistycznym, czy też totalnie politeistycznym kraju. Bożonarodzeniowe przyjęcie to tradycja w labie "Yoshidy-senseja". To także zwyczaj dosyć powszechny wśród tutejszej braci akademickiej. Było miło i pomimo, że na stole zabrakło karpia, czy tez ryby w ogóle, w powietrzu czuło się Święta. Koszt podarków ustalono na 500 jenów. Każdy kupił co uważał za stosowane, tak by mogło to stanowić podarek zarówno dla dziecka jak i dorosłego. Ich "rozprowadzaniem" nie zajmował sie Mikołaj, Gwiazdor czy Dzieciątko, krążyły one w kręgu naszych rąk aż do zakończenia piosenki która nastawił Manabu. Po tym czasie, każdy zostawał z prezentem w dłoniach. Było to miłe doświadczenie.

Na stole świąteczny chleb i piwo Yebisu.

Sernik we wiadrze, starczyło dla wszystkich.

Kotetsu, imię samuraja, imię miecza. Swoją drogą niezrównany nauczyciel kendo i groźny przeciwnik.

Azja, kompleksy, brak kompleksów

2008-02-24T17:37:00.000-08:00

Miss świata to obecnie dziewczyna z Japonii. Jednak w jej rodzinnym kraju, ideałem piękna jest biała rasa. Nie wstydzą się oni swoich preferencji ani ich nie ukrywają. Katalogi bielizny, rzekomo ze względów moralnych, pełne są modelek o europejskim typie urody (znaczy białych). Zdjęcie zostało zrobione w budynku SOGO w Yokohamie, gdzie do zakupów japońskich ubranek dla dzieci, zachęcają manekiny o rysach całkiem niejapońskich.

Ktoś tutaj chce siku!

Azja, turystycznie

2008-02-24T17:09:00.000-08:00

Także i Azjaci w tym i Japończycy lubią podróżować. Lubią górską turystykę (góry to nieomal 90% powierzchni ich kraju). W trasie lubią zjeść. A jak tu jeść bez pałeczek? Może ktoś powiedzieć, że pałeczki przecież łatwo ze sobą zabrać, długie, cienki i lekkie mieszczą się w futerałach których setki można kupić w każdej 100-jenówce (coś jak nasze sklepy z artykułami za 2zł). Jednakże nie, Japończycy nie gęsi i swoje patenty mają. My w europie możemy kopić zestawy turystyczne łyżka/widelec (swoją drogą też bardziej gadżet niż potrzeba), więc i oni chcą mieć swoje podróżne, "składane" pałeczki. Oto jedne z nich znanej japońskiej marki mont-bell. Swoja drogą buty tej firmy na klasycznym vibramie i z goretexową membraną właśnie kupiliśmy naszemu synkowi. Fuji czeka, my już gotowi...

Jeszcze kilka klatek

2008-02-21T18:18:00.000-08:00

Góra Fuji jest piękna zimą, zwłaszcza o poranku.

Wyjście z Seaborni.

Na łodzi, po połowach z Mamo san (lewo) i Sodeyama (prawo).

ptak(i)

Na ryby

2008-02-20T19:46:00.000-08:00

Widok na brzegi Araihamy i okalające ja zatoki: Koajiro i Aburatsubo.

Jednym z plusów mojej pracy jest fakt, że mogę stale uprawiać swoje hobby. W tym przypadku chodziło o pozyskanie ryby "kawahagi" z kilku jej stanowisk. Do tego celu trzeba użyć wędek. łowiliśmy na morskie małże na głębokości od 30 do 50 metrów. Ryba wyciągnięta z tej głębokości jest rozpychana od środka przez pęcherz pławny i jej żywot jest dosyć krótki. Rybia forma choroby Kesonowa.
Byliśmy na wodzie cały dzień, początek lutego a ja opaliłem sie na brąz.

Seabornia w pełnej krasie, port wypadowy w zatoce Koajiro.

Wyspa Jogashima na tle góry Fuji.

Prywatna plaża jakich w okolicy wiele....

Kawahagi (kałahagi), nasz łup.

Delfiny baraszkujące na tle wzgórz prefektury Chiba (Zatoka Tokijska), trudno je sfotografować, boją się ludzi i mają ku temu poważne powody.

Krótki filmik z łodzi.
a tu w lepszej jakości

Sprzedałem samochód

2008-02-18T00:05:00.000-08:00

Przywiązuje się do samochodów. Jak dotąd mieliśmy dwa. Ten ostatni, drugi, był szczególny, bo woził nas po naprawdę obcym kraju a w środku czuliśmy sie jak w domu.
Niestety rok temu, około miesiąc po jego zakupie miałem mały wypadek. Wypadek to za duże słowo, no ale skończyło się na wymianie blach, obtarłem samochód o drugi na parkingu. Żeby było jeszcze śmieszniej, uznany zostałem w 50% winnym zaistniałej sytuacji (chociaż nie przekroczyłem linii środka jezdni) przez co moje ubezpieczenie partycypowało w 50% kosztów naprawy obu samochodów. Koniec końców firma ubezpieczeniowa podeszłą do mnie w tym roku jak do klienta z nadszarpniętym zaufaniem. Co za tym idzie, zechciała nadszarpnąć moją kieszeń. No więc zmusili mnie do sprzedaży łobuzy jedne.
Udało mi się go sprzedać dosyć szybko, a nabywca jest misjonarz, Japończyk, człowiek mający 6 dzieci. Przyjechał ze swoim kolegą który jest gaijinem z USA ale odciął się od swojego kraju i od 1981 roku mieszka w Japonii, ma 11 dzieci. Po podpisaniu umowy oczywiście zaoferowali mi, że wszystkie formalności załatwią za mnie, w tym celu podpisałem moim inkanem upoważnienie.
Kiedy tak spokojnie przemyślałem wszystko, wyszło mi, że to musieli być oszuści bo to przecież bajka, przyjeżdżają misjonarze (chrześcijanie, ale tacy bez kościoła, dziwna sprawa) kupują wóz od reki i jeszcze wszystkie formalności sami załatwiają. Już widziałem jak biorą moje upoważnienie i zakładają konto/kartę kredytową z użyciem mojego inkanu i biorą kredyt albo podpisują jakąś umowę kupna no isam nie wiem co jeszcze mogliby zrobić (pewno nie tak wiele jak mi sie wydawało, no ale strach jest).
Na szczęście dla mnie, takie niesamowite historie (znaczy, że naprawdę są misjonarzami a nie oszustami) zdarzają się w tym kraju. Pan Robert i Pan Hideo, naprawdę są tymi za których się podają i mają dokładnie taką ilość dzieci jaką zadeklarowali. Maja także i mój samochód i mam nadzieję, będzie im służył tak dobrze, jak i nam.
poniżej ostatnie zdjęcia naszego maleństwa z napędem na 4 koła.

Teraz moje 3 kilometry do pracy pokonuje rowerkiem (kupionym od Wita, dobry Hummer).
Świat jest piękny.

Yaki niku

2008-02-14T22:07:00.000-08:00

Jak to syn mój jadł smażone mięso.
Tutaj lepiej widać co on je.

MIX

2008-02-14T20:31:00.000-08:00

Hyperaktywny plemnik pstrąga tęczowego. Po kliknięciu zobaczysz jak sie rusza.

"Mniej" hyperaktywny plemnik pstrąga tęczowego. Po kliknięciu zobaczysz jak sie rusza.

Japonskie narzędzia płapkowe do połowu ryb rzecznych.

Ulica Asahikawy.

Śnieg w Misaki.
Śnieg w Misaki 2.

kilka klatek

2008-02-13T21:10:00.001-08:00

Gdzies w Misaki..

Gdzies w Misaki...

Poranna zupa.

Noworoczne omoczi, isobe yaki. Ryżowe "ciasteczko" smażone na patelni z dodatkiem sosu sojowego i cukru.

Po usmażeniu owijane listkami nori (glony morskie) serwuje sie jako deser.

Ueno niedzielne popołudnie

2008-02-11T01:30:00.000-08:00

Często się tak nawzajem fotografujemy. Obce Światy, inność, tajemniczość. Chęć poznania, uwiecznienia i kto wie czego jeszcze?

Umiesz tak?

Szyszki potrafią być naprawdę spore. Ciekawe co by się stało gdyby taka spadłą na czyjąś głowę? (zdjęcie robione w Tokyo Natural History Museum).

Tesknoty nasze.....

2008-02-10T16:29:00.000-08:00

Tęsknimy już do lata.
Tesknimy do takich zachodów słońca - w maju i sierpniu słońce chowa się za szczytem góry/wulkanu Fuji.

Miura Kaigan - plaża pełna niespodzianek

2008-02-10T16:15:00.000-08:00

Takie widoki, porzucone sprzęty, to częsty tam widok, zwłaszcza na obrzeżach.

W lecie można się bawić tam doskonale.

Japończycy bardzo lubią tam spacerować/kąpać się.

A zimą przejmują ją we władanie rolnicy, suszą na niej słynne rzodkwie z miury, czyli Miura daikon. Wygląd jest nieziemski, nie potrafie w pełni oddac go na zdjęciach.

Yoyogi cd.

2007-11-29T20:39:00.000-08:00

W Yoyogi koen...

Stacja JR Yoyogi, nigdy nie probujcie z niej iść do parku Yoyogi! Chyba, że macie duuużo czasu ;-)

Kyoś jeszcze pamięta polski Komputerland??

Yoyogi park

2007-11-28T20:38:00.000-08:00

Nie ma to jak dzieckiem Być!

To takie magiczne miejsce w parku Yoyogi, gdzie liście co 5-10 minut same zaczynają latać w górę. Atrakcja dla dzieci zafundowana przez konsorcjum metra tokijskiego :D

Druga strona medalu czyli.........ONNA W JAPONII

2007-05-18T05:21:00.000-07:00

ONNA W JAPONII

REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA REKLAMA

Z synem w oknie

2007-05-17T05:16:00.000-07:00

Nasza kolacyjka

Autoportret synka, Alka, pierwszy w jego życiu.

Aburatsubo czyli 油壺 czyli Morisan place!

2007-05-16T05:10:00.000-07:00

To zdjęcie i film jeszcze z kwietnia. Alek pierwszy raz w wodzie, w oceanie Spokojnym. Pacyfik zaliczony ;-)

Grill u Morisana, urodziny UG.

Nasz widoczek z plaży.

Czy będzie z niego perkusista?

Wspomnień czar.........

2007-04-27T13:09:00.000-07:00

Centrifuga, Zakopane, zima 2007, Wiesiek i Leszek (braciszkowie moi, dwaj z pięciu).

Autobusy i tramwaje...

2007-04-25T13:04:00.000-07:00

Dziś rozkład jazdy autobusów wraz z cennikiem gdzieś w prowincjonalnej części Japonii.

Częstotliwość odjazdów pozwala Japończykom nie myśleć o godzinie wyjścia z domu. Zawsze się coś trafi...

Co więcej, taka sama sytuacja panuje na lotnisku Haneda, jeśli chcesz polecieć gdzieś powiedzmy do Sapporo, po prostu jedziesz na lotnisko i kupujesz bilet jak kupuje się bilet na pociąg. Ilość odlotów pozwala w nagłych wypadkach zapomnieć o obowiązku wcześniejszego planowania.

Sam nie wiem jak to rozszyfrować, używam karty magnetycznej ;-D

Hanami

2007-04-03T12:56:00.000-07:00

Trudno dostatecznie opatrzyć zdjęciami wrażenia jakie wywołało u mnie święto Hanami.

Owszem słyszałem z kraju opinie, że nasze drzewka kwitną równie pięknie. Być to może, jednakże alejek, parków pełnych drzew wiśni (czy jabłoni które także pięknie kwitną) w Polsce nie widziałem (nie licząc sadów w których nikt w tym czasie nie urządza pikników). Poza tym gdy kwitnie „prawdziwa” sakura, tylko kwiaty są na drzewie (to najszlachetniejsze drzewka które Japończycy kochają). Nie wiem na pewno, gdyż nigdy w Polsce nie zwracałem na to baczniejszej uwagi, ale wydaje mi się, że nasze drzewka kwitnąc zaczynają już rozwijać liście.

Z rodziną, która dotarła 28 marca wybraliśmy się w niedziele do Jokohamy, gdzie jak zwykle uczyłem się 2 godzinki japońskiego, po czym udaliśmy się do Gumioji, gdzie mieszka Grzegorz by z nim, Włodkiem i Sławą (a także jednym psem i japonką) zatopić się troszkę w święcie Hanami.

Oden był niezły (jak stwierdziła Agatka), jakitori też (jak stwierdziłem ja), ekipa wspaniała (jak stwierdził mój 5 letni syn) jednym słowem baaaardzo pozytywna niedziela.

Drzewa wyglądały jak przyprószone śniegiem. Czasem trzeba było usuwać płatki wiśni z jedzenia ale to nie przeszkadzało nam wcale.

Dla mnie Hanami (O Hanami) to skrzyżowanie odpustu z piknikiem. Piwo po 500 jenów schodzi jak woda, jeden patyczek jakitori 2 razy droższy niż zwykle znika w regulaminowo rozwartych ustach raz na minutę, wszyscy bawią się świetnie.

Co prawda atmosferę psują czasem japońscy nadgorliwcy sprawdzający czy siedząc w pobliżu ogródka z kwiatkami nie traktujemy ich jak poduszek.

Ale to wszystko pryszcz.
W końcu zakwitły wiśnie.
Nowy rok fiskalny w Japonii rozpoczął się z wielką pompą.

Agatko i Alku, witajcie!!!

Wszystkie zdjęcia zrobione ręką Agatki. Drżącą jeszcze nieco z powodu poczucia występowania w roli "kosmicznego turysty" jak to zgrabnie ujął Wit.

Żyjmy zdrowo!

2007-03-23T12:55:00.000-07:00

Mieszkasz w mieście, masz miejskie automaty, mieszkasz na wsi, masz wiejskie. Ot cała Japonia, dostosowana do potrzeb i wymagań lokalnych społeczności. Pole i szklarnie gdzie te produkty powstają mieszczą się dokładnie za tym "automatem".

W Japonii miniaturyzacją dosięga wszystkiego. Tak wyglądają "małpie banany".

Miura penisula

2007-03-20T12:51:00.000-07:00

Czasem spacerując brzegiem można poobserwować wędkarzy (przypominam, nie potrzeba żadnego zezwolenia!). Czasem ustawiają się w miejscach dosyć niebezpiecznych, czy może raczej bardzo „mokrych”. Niestety z serii zdjęć nie udało mi się pstryknąć otrzepującego się z wody wędkarza, ale wierzcie mi, trochę jej na niego poleciało.

Chyba są na to przygotowaniu, stroje to goretex od stóp do głów. Niemniej dziwi mnie samozaparcie z jakim stoją w takich jak to poniżej miejscach (lepiej bierze?).

W okolicy jest także kilka tras wycieczkowych, dla rodzin, i większość wyścielona TARTANEM! To był mały szok jak dla mnie ale na pewno miło jest pobiegać na takim podłożu. No i latarnie morskie. Wybrzeże wybitnie skaliste i mocno „powyginane” wiec latarni tu nie brakuje. To moja codzienność (nawet z okna laboratorium widzę jedna wyraźnie). Przywykam powoli do oceanu.

Być może...

2007-03-18T12:49:00.000-07:00

Być może zostanę oskarżony o zbezczeszczenie flagi narodowej, ale proszę mi uwierzyć, nie chcę niczego bezcześcić. A zwłaszcza flagi mojej ojczyzny.

Ostatnie pół roku spędziłem w Japonii. Poznałem inną kulturę, innych ludzi, inny język (odrobinę poznałem). Wiele przykrych i wiele radosnych momentów tutaj przeżyłem. Bardzo zżyłem się z lokalną społecznością i bardzo ich polubiłem. Oni także odwdzięczyli mi się tym samym, pozwalając zbliżyć się do siebie, pomagając zrozumieć ten bardzo odmienny od naszego kraj. „Miłość rodzi się z poznania”. Tak oto i miłość do tego kraju pojawiła się w moim sercu. Nigdy nie byłem przesadnie zainteresowany kulturą i życiem Japonii. Nigdy moim marzeniem nie było mieszkanie tutaj, a cała podróż od początku miała być tylko naukową wyprawą po wiedzę i doświadczenie.

Być może zawiniła magia miejsca w którym się znalazłem (MMBS), być może pasja poznawania nowego i nieznanego, być może… cokolwiek to było, zmieniło mnie całkowicie.

Nie, nie chcę zostać i żyć tutaj, nie jest to ten rodzaj zauroczenia. Chcę natomiast jak długo tylko będzie to możliwe, utrzymywać kontakty z tym krajem, kiedy już wrócę do Polski. Przed sobą mam jeszcze półtorej roku w Japonii, tym razem już nie sam, już z rodziną. Czekam na nich pełen chęci „zainfekowania” i ich tym stanem umysłu który przedstawia symbolicznie flaga narysowana przeze mnie.

Hakone

2007-03-16T12:44:00.000-07:00

Tak wygląda góra Fuji widziana z pozycji gorących źródeł w Hakone. Naprawde sliczne widoczki.

Czarne jajka z Hakone. To bardzo gorące źródła z megadawką siarki (zapach naprawdę nieprzyjemny). Człowiek na zdjęciu co jakiś czas wkłada nowe kosze z jajkami i wyciąga już ugotowane na ........ czarno (twardo) jajka. Wg tutejszych wierzeń zjedzenie takiego jajko to 2 lata więcej życia. W każdym razie na pewno nie dla biednego kurczaka ;-)

W samochodzie z automatyczną skrzynią biegów hamowanie silnikiem jest chyba niemożliwe. Być może dlatego na wszystkich zjazdach z Hakone pobocza upstrzone są skoczniami dla samochodów.

Cud światłowodu

2007-03-16T12:42:00.000-07:00

Tak, sporo zamieszania cały miesiąc, od jesieni wyczekiwanie.

Co rusz przy piwie ktoś stęknął „ech, od wiosny to będzie tu światłowód” i melancholijnie wlepiał wzrok w dal marząc o oglądaniu mangi na youtube bez konieczności wcześniejszego „załadowania”.

No i mamy światłowodowy internet!

Panie i Panowie! Od wczoraj mamy już światłowód!

A teraz kilka liczb.

Przed światłowodem prędkość oceniona przez www.numinon.com wynosiła około 100kb/s, teraz mamy, uwaga, uwaga... około 50 kb/s.

Gdzie tu sens, gdzie tu logika?

Jeszcze na dodatek koledzy słyszałem czyjeś relacje, że mu się faktycznie jakaś strona ze zdjęciami szybciej otwarła (boki zrywać nawet jeśli szybciej to pewnie zasługa pozostawienia przez nią tempów).

Zastanawiam się czy ktoś wyjaśni w końcu jak to ma być z tym światłowodem? Czemu jest wolniej? Niechże już będzie te 100 znów. W domu mam sieć sąsiada WiFi (korzystam incydentalnie gdyż bez hasła jest, głównie gdy chce pogadać na skypie z rodzinką) i prędkość 180kb/s. Czemu moja szacowna instytucja nie potrafi połowy tego dać?

Oczywiście, 50kb/s wystarcza do pracy, czasem tylko jak PDF jest dosyć ciężki (powyżej 500kb) trochę trzeba się naczekać. No i ładowanie stron wygląda trochę żałośnie. Ale w końcu nie jest to moja zasadnicza praca.

Jedyne co mnie gryzie to fakt, że miało być lepiej, a jest gorzej! Jak to możliwe w tak zaawansowanej technicznie Japonii? No jak?

Jestem trochę na nie

2007-03-02T12:41:00.000-08:00

Musze to napisać bo nie wytrzymam.

Mam tutaj jakieś 3 metry ode mnie japońskiego kolegę. Po doktoracie, starszy o dekadę. Wyglądem nie będę się tutaj zajmował chociaż z antropologicznego punktu widzenia jest to zagadnienie nader ciekawe. Zostawmy jednak wygląd, wszak każdy z nas może w pewnych kręgach zostać uznany za „innego” żeby nie powiedzieć „obcego”.

Zajmijmy się problemem jedzenia i towarzyszących temu odgłosów.

Przyzwyczaiłem się już do tego, że jak japończyk je sobę, udon, albo inny makaron (ramen) to siorbie na potęgę. To w połączeniu z czystym stołem wokół talerza, wydaje mi się teraz naturalnym sposobem jedzenia tych nichonspagetti. Ale to co wyrabia ten koleś, no to jest mistrzostwo świata.

On chyba uwielbia wszelkie dźwięki związane z jedzeniem. Cokolwiek nie przyniesie (i tu zaznaczam, zawsze je w pokoju wręcz na klawiaturze swojego komputera) wciąga to w paszczękę jakby to był udon, po czym przeżuwając nie zamyka paszczy. Jako że otwór wlotowy jest naprawdę okazały takież i nagłośnienie oferuje. Jak jeszcze jest jakaś chrząstka czy twardsza roślinka, gryzienie zamienia się w popis gryzienia. No ale mlaskanie to już naprawdę odlot. W połączeniu z przełykaniem napoi (takoż głośnym) doprowadza mnie do szału. Zwłaszcza gdy mam jakiś nożyk na gardle typu pilna praca, nie mogę wysiedzieć z nim w jednym pokoju. No tak, jeszcze oddychanie. Kiedyś nagram dziada i postaram się wam pokazać co muszę przeżywać. TO OKROPNE.

I nie tłumaczy go przynależność do azjatyckiej kultury, jest jedynym człowiekiem spotkanym tutaj który nie dość, że ma wykształcenie (jest bardzo dobry w swojej dziedzinie) to jeszcze ma w nosie otoczenie. To się raczej japończykom nie zdarza. Dziś wysiedziałem cały koncert ale czasem……… ech

Drugi dom

2007-03-01T12:37:00.000-08:00

Mam w końcu swoje własne 4 kąty. A także i samochód.

Koniec tułania się po akademiku, koniec miejskiej (raczej wiejskiej) komunikacji.

Teraz czas urządzić to miejsce jak należy. Podpisałem już umowy z dostawcą prądu wody i gazu. Ten ostatni zaskoczył mnie totalnie. Otóż przyjechał pan podłączyć mi ten gaz no i od razu sprawdził kuchenkę gazową, nauczył jej obsługi, następnie nauczył mnie obsługi programatora ciepłej wody w wannie. Jak ustawić kąpiel na żądaną godzinę i w żądnej temperaturze (niezły bajer). Szkoda tylko, że wszystko w wannie długości 1m czyli o wiele za mało żeby się wygodnie rozłożyć.

Z rzeczy najpotrzebniejszych kupiłem już 3 noże, wszystkie robione techniką w jakiej wykonywane były katany (miecze samurajskie) będę chciał te cacka przywieźć do Polski.

Tylko trochę szkoda, że to wszystko to już tylko na półtorej roku.

Nowe gniazdo założone (to z lewej), wynajem - 8 manów, opłaty około 3 many, widok na pacyfik i góre Fuji - bezcenne!!!

To bynajmniej nie ja w mojej bryce, ale wozik jest świetny i nie najdroższy (30 manów z podatkami i ubezpieczeniami).

Noc

2007-02-23T04:39:00.000-08:00

Dziś w nocy nad Misaki przeszła burza. Burza jakiej ani ja ani moi japońscy koledzy jeszcze w życiu na oczy nie widzieliśmy. Po każdym błysku pioruna następowała fala uderzeniowa, która miotała szybami jak eksplozje dynamitu co najmniej. Bardziej przypominało mi to wojnę i naprawdę bałem się, że szyba zmieni swe położenie z wertykalnego na horyzontalne (co dla mnie oznaczałoby nakrycie się kilkoma kilogramami szkła). Na szczęście nic złego się nie stało, ale wrażenie pozostało.

To była najbardziej piorunująca noc w moim życiu.

Umaj Ume

2007-02-21T04:35:00.000-08:00

Czy ludzie żyjący w takim otoczeniu mogą być źli? Patrząc na wiosnę w Japonii myślę o naszych jabłoniach. Jakże piękne są rzeczy delikatne. Jakże cudowne są rzeczy ulotne.

Gdy zakwitły śliwy w okolicy dało się zauważyć zmianę nastroju wśród ludzi. Jesteśmy jak naczynia połączone. Połączone z przyrodą. Starsze panie na przystanku obdarowują mnie słodkościami z Anko (ktoś im zdradził pewno, że lubię), w pracy wszyscy się szczerzą do siebie. Panie na poczcie nawiązują konwersacje z henna gaijin, a panie w sklepie śmieją się do rozpuku gdy na słowa „henna gaijin” mówię: „hentai ja naj! – cziga emas”. Konwersacja ta znaczy mniej więcej: „dziwny cudzoziemiec” odpowiedź to zabawa fonetyczna, henna jest bardzo podobne w wymowie do hentai, „hentai” oznacza erotycznego maniaka czy coś koło tego „ja naj” – przeczenie, „czigaemas” to oznacza "mylisz się".

I tak oto leniwie płyną dni na półwyspie Miura. Moje kochane Koajiro (Aburatsubo czy Misaki) co noc kołysze mnie do snu szumem drzew. Niedługo będzie mi tego trochę brakować, przenoszę się do domu, do miasta. Na szczęście niedaleko, piechotą 25-30 minut drogi.

Wracając do Japończyków. Mili są, dobrzy są, uczynni są czasem źli są, normalni są, jak to ludzie. Szukam zawsze tych bardziej miłych i sam także staram się być miły.

Ume, rozgość się w naszym ogrodzie, Ume, oczaruj nasze oczy, Ume, bądź zwierciadłem naszych uśmiechów. Lubię te kwiaty, niedługo odejdą wraz z mocniejszym wiosennym podmuchem.

Sajonara Ume!

A to już nie ume, szczerze mówiąc nie wiem co to za kwiaty, ale ładne.

I wiosna w Misaki!

2007-02-20T04:30:00.000-08:00

Powrót do Misaki to kolejny szok termiczny. Kwitnące śliwy i ciepły wiatr. Leniwie sunące po niebie obłoki, szum oceanu. Trudno tutaj uwierzyć w istnienie czegoś takiego jak śnieg.

Wieczorem wybrałem sie na plażę. Musiałem znów oswoić sie z bliskością oceanu.

Narty w Alpach........ Japońskich ;-D

2007-02-19T04:22:00.000-08:00

Nagano. Około 6 godzin jazdy z Misaki. Zaproszenie do domu mojego japońskiego opiekuna-profesora. Ma on zwyczaj rozpoczynać wakacje zimowe w swoim domku w górach razem ze swoimi współpracownikami.Tak więc wyjazd jest wieczorem w piętek po zakończeniu pracy (około 8 wieczorem) po czym spotkanie na dużym parkingu-markecie na autostradzie i wspólny posiłek Profesora jego rodziny (żona i dwójka dzieci 7 i 4 lata). Po przyjeździe na miejsce około 2 w nocy bynajmniej nie sen. O nie. Wspólna "rozgrzewaniowa" impreza przy kozie (na zewnątrz było około -9st i wewnątrz też przez jakiś czas). Kto zna rodzaj japońskiego budownictwa wie jak ciężko uzyskać w tych konstrukcjach dodatnią temperaturę przy ujemnej na zewnątrz. Niemniej nam udało się to szybko za sprawą stosowania indywidualnego ogrzewania zasilanego dobrym japońskim etanolem z ryżu. Do tego odrobinę rodzimego piwa produkowanego ze sprowadzanego z polski między innymi chmielu. Poranek w świetnych nastrojach pogoda na 5 z plusem. Na stoku mało ludzi więc wielka frajda nieprzerywana postojem w kolejce. UG miał pierwszy raz w życiu narty na nogach i jak przystało na Japończyka nauczył się nimi posługiwać perfekcyjnie! Niewiarygodne ale prawdziwe. Po nartach (o 16:30 zamknęli wyciągi) obowiązkowy onsen. Wszak góry słyną z tych 40 stopniowych kałuż pełnych nagich ludzkich ciał. Po wstępnym szoku z powodu widoku bliżej nieokreślonej ilości fallsów zacząłem czerpać ogromną radość z taplania się w kałuży 40 stopniowej wody w kaskadach padającego na mnie śniegu! Szkoda że nie wziąłem aparatu, ale z drugiej strony przez innych mógłbym być odbierany jako zboczeniec, wiec tego widoku nie będe w stanie pokazać, ale uwierzcie mi, było CUDOWNIE.

Wieczorem Nabe party i rozmowy o życiu i śmierci do 4 nad ranem (jak w Polsce niemalże). Kolejny dzień to leniwy wypoczynek w domku, sprzątanie (gdyż pracownicy wracają do pracy a śmieci naprodukowali sporo - było nas 6 osób). No i powrót. Ech...... Nagano i ta sake, słodkawy smak ryżowego nieba....

Widok z balkonu domku.

Na balkonie z Eri, Mamo-san i dwójką urwisów.

Na stoku - Mamo-san to Tomba la Bomba, naprawdę jest niezły, to on nauczył UG (żółta kurtka) korzystać z nart.

Widoczek na jedna z górek. Ja stoję na wysokości 1600mnp, domek był na 1500mnp. Odlotowo. Różnicę ciśnień najłatwiej zauważyć można było na paczkach chipsów przywiezionych z Misaki - zwiększyły swoją objętość grożąc eksplozją.

Z cyklu popularne historie

2007-02-15T04:17:00.000-08:00

Japonia jak zapewne wiecie słynie z samobójstw. Niechlubny rekord wśród krajów rozwiniętych w tym przypadku wynosi około 24,1samobójczych zgonów na 100 tys. ludności. Dla porównania w Polsce jest to 14 zgonów na 100 tys. ludności a z kolei na Litwie aż 46 osób (w Rosji 42)na 100 tys. ludności.

Ostatnio jedno z samobójstw (nieudanych) stało się tematem publicznej debaty w Japonii, no może nie tyle debaty, ile stało się medialnym „rarytasem”. Było to samobójstwo nieudane. Samobójstwo któremu zapobiegł pewien starszy już policjant.

Jego „koban” (posterunek) mieścił się tuż przy bardzo ruchliwym przejeździe kolejowym. Często osoby starsze miały problem by na czas przejść linię torów. Często stawały się więźniami szlabanów. W takich przypadkach rzeczony policjant ratował z opresji te osoby. Policja w Japonii nie ma zbyt wiele „policyjnej” pracy (nadal) więc zajmują się oni każdą pożyteczną rzeczą dla ludności. Policjant w Japonii to najbardziej odpowiednią osobą do zapytania o drogę na ten przykład. Żaden się tu nie obruszy a nawet zdarzają się przypadki podwiezienia przez radiowóz, bynajmniej nie na komendę.

Tak więc policjant ten główną swą uwagę skierował na to przejście i miał w tym przypadku wspaniałe rezultaty (nikt tam nie zginął czego o innych przejściach powiedzieć nie można).

Pewnego wieczoru zauważył kobietę w średnim wieku,która weszła na tory przy zamkniętych szlabanach. Była zdesperowana i chciała popełnić samobójstwo. Szamocąc się policjant wciągnął ją siłą na posterunek. Kobieta jednak była w bardzo złym stanie psychicznym i była zdeterminowana. Uciekła z posterunku, jednak policjant podążył za nią. Ostatni akt tej tragedii rozegrał się na torowisku gdzie tuż przed pociągiem policjant odtrąca na bok samobójczynie (złamanie ręki to jedyny jej uraz) a on sam zostaje potrącony przez pociąg. Ze względu na liczne obrażenia policjant umiera w szpitalu po kilku dniach.

Cała Japonia zastanawia się dlaczego to zrobił?

Plaża całkiem nowa

2007-02-06T04:11:00.000-08:00

Dziś dotarłem niespodziewanie do plaży, która jest o rzut beretem od naszego instytutu. Saito-san pokazał mi tajemna drogę kamienistym brzegiem, w porze odpływu.
WOW, niestety nie bylem z aparatem, bo w zasadzie to byliśmy na lunchu w pobliskim ramen pubie wiec marna jakość zdjęć z mojej komórki.
Ale to było niesamowite, jak ktoś oglądał niebiańską plażę, ten wie mniej więcej co widziałem prze chwile. Jak tylko się trochę ociepli woda idę pływać.

Plaża raz!

Plaża dwa!

Stormy day/Mori-san way

2007-02-02T03:41:00.000-08:00

Nie samym ciepełkiem Misaki żyje. Czasem przychodzą dni jak ten, pełne wiatru, zimna i słonej wody (unosi się w powietrzu i osiada na szybach, samochodach itp.). To wszystko to uroki mieszkania nad Pacyfikiem. Często spokojny, ale jak już przyjdzie mu się wzburzyć....... to na dobre. Wiatr wiał z taką siłą, że nie sposób było utrzymać aparatu w wybranej przez siebie pozycji. Do tego po kilku zdjęciach trzeba było przecierać obiektyw (sól jest wszędzie). Żałowałem, że nie zabrałem swojej obudowy podwodnej. Przydałaby się w taki dzień.

Wieczorem zadzwonił Mori – san, bar na plaży w taką pogodę to naprawdę klimatyczne miejsce. Wokół szalejący wiatr a my w środku jemy „la France” i oczywiście popijamy.

Mori-san prowadzi coś na kształt restauracji, ale nazywa to „kontemplacyjnym muzeum”, dużo tutaj lokalnych dzieł sztuki, które można kupić, są także wystawy artystów zaprzyjaźnionych z tym lokalem. To miejsce zasługuje na dłuższą opowieść więc tym razem tylko o tej nocy.

Trochę żal, że nie wziąłem tym razem aparatu, ale Mori-san nie bardzo lubi jak robi się zdjęcia, więc nigdy nie chodzę do niego z aparatem (zdjęcia robiłem komórką).

Mori-san przyniósł wszystkie, ale to wszystkie napoczęte butelki z baru i powiedział, że chce w końcu wystawić nowe wiec prosi o opróżnienie tychże. Co z ochotą, aczkolwiek nie bez pewnej niepewności (czy przeżyjemy ten mix) zaczęliśmy czynić. W międzyczasie zaczęły się śpiewy. Najpierw koncerty, Saito-san (Ikuja) gitara elektryczna, Mori-san gitara basowa, Ise-san (UG) perkusja, Kej-chan saksofon, Kogiku wokal, Redeku wokal. Później w najróżniejszych konfiguracjach z których pod koniec (karaoke) objawieniem wieczoru okazał się duet Ikuja i Kogiku (foto poniżej). W Japonii każdy człowiek potrafi na czymś zagrać, ja czuje się tutaj lekko pod tym względem upośledzony. Najnormalniej w świecie mi wstyd, gdy oni z taką łatwością przeskakują z instrumentu na instrument a ja najwyżej potrafię coś wybrzdąkać z gitary. Ale już sam udział w tych „sesjach” to całkowicie odjazdowe uczucie. Nigdzie w Polsce nie miałem przyjemności tego doznać (co nie znaczy, że nie ma takich środowisk). To są naprawdę otwarci i ciepli ludzie. Pomimo wszystkich tragedii jakie tutaj miałem okazje doświadczać, śmiem twierdzić, że nie są to gorsi od nas ludzie. Może trochę inni, ale na pewno nie gorsi, na pewno nie bez serca...

Wróciłem do domku około 3 nad ranem.

Kolejny dzień wyrwany z kalendarza.

Czy zając robi te ciastka ryżowe?

To wcale nieprawda, że mają słabe głowy. Przynajmniej nie tak bardzo słabe.

Styczeń w Misaki

2007-01-31T02:37:00.000-08:00

Samowyzwalacz. Tym razem sie udało. Byłem na plaży uwolnić jeżowce morskie po doświadczeniach z ich nasieniem.

Choćmy na plażę! Kaiga ni ikimashou!

2007-01-29T02:29:00.000-08:00

Co do japończyków to widzą oni na powierzchni księżyca zająca robiącego ciastka ryżowe.
Jak tak się bardzo skupić...........

I znów jeden dzień wyrwałem z kalendarza.

Kuruma, kurumka, kurumuśka

2007-01-29T02:16:00.000-08:00

Szukam nam samochodu. Japonia pod tym względem oferuje naprawdę potężną dawkę modeli. Jednakże dla każdego kto choć raz miał przyjemność żyć w okolicach Misaki wybór ogranicza się do najmniejszych modeli, tak zwanych KEJ CAR. Dlaczego? Otóż proszę wyobraźcie sobie drogę, której szerokość równa jest średniej szerokości samochodu i niewiele po 2-3 cm zapasu z każdej strony. To samo parkingi. Wszędzie ciasno, wszędzie widać problem przegęszczenia. Tak więc przeszukuje okolice Misaki (za pomocą katalogu za jedyne 250 jenów = równowartość jednego piwa). Dotychczas spodobały mi się Honda life, Subaru Pleo, Daihatsu Move i Mitsubishi Wagon.

Oczywiście w grę wchodzą tylko używane. 8 letni samochód kosztuje tutaj około 5000 - 8000zl na nasze pieniądze. I to bez większej różnicy czy duży czy mały. Jednakże jest w Japonii trochę podatków które po zakupie bardzo mocno podbijają cenę dużych samochodów a nieznacznie małych. Nie jest to jak w Polsce jakiś procent. Czasami jest to więcej niż koszt samego auta (nie w przypadku kej na szczęście). Kupowanie samochodu kej ma także i inne zalety. Nie trzeba przy zakupie przedstawiać zaświadczenia, że dysponujemy miejscem parkingowym. To dosyć wygodne dla mnie, bo chcę kupić samochód przed wynajęciem mieszkania (tymczasem mieszkam w akademiku).
Dziś jadę zarejestrować mój inkan (pieczątka). Tak na wszelki wypadek. Czasem przy podpisywaniu umów okazuje się to konieczne.

I jeśli mam być szczery to nie mogę się doczekać na przejażdżkę po okolicy.

Plaża w styczniu

2007-01-26T01:50:00.000-08:00

Styczeń tutaj jest czasem bardzo ciepły. W okolicach 18 stopni nawet. Pomimo wszystko wyrwałem się na plaże no i znalazłęm zimowy gatuneg ślimaków morskich (z reguły zwierzęta te pojawiają się latem). co ciekawe tylko w jednej "zatoczce" powstałej po pływje mogłem go znaleźć (było tam kilka sztuk). Jeden byłwyjątkowo duży jak na ten gatunek. Zrobiłem kilka zdjęć. Są też wielgachne slimaki morskie. Patrząc tutaj w wodę ma się wrażenie, że nawet piasek żyje własnym życiem. Wczorajsze niepowodzenia okazały się po prostu moim niedopatrzeniem. Nie pomyslałem o dostosowaniu kuwet do długości fali światła ot co! Potrzebowałem kwarcu a użyłem PCV :-D Boki zrywać. W tym wieku taka gafa! No ale cóż, tak to już ze mną bywa, szybko, szybko i dwa razy dłużej w efekcie :-D
Ciesze się dzisiaj i z ślimaków i z pogody i z tego, że ktoś tam daleko tak samo jak ja czeka.

Ślimaczki w niewoli i w naturalnym środowisku. Oczywiście po wykonaniu zdjęć wróciły do swego domu. Ojkos santos. W tych "kolcach" przechowują trucizne absorbowaną z organizmu morskiego anemona. Na szczęście nie jest bardzo niebezpieczna dla nas.

Oj ten był wielki, podobno można je jeść, ja tam dziękuje.

Moja plaża na dziś. To dlatego większość experymentów robie w nocy. Wszystko przez te plaże.

Broken mind

2007-01-25T10:42:00.000-08:00

Dziś cały dzień do śmietnika.

CAŁY.

Tak bywa coraz częściej.

Na początku rozorałem swoją wiedzę kilkoma szybkimi doświadczeniami a teraz nie potrafię z powrotem jej do kupy pozbierać.

Znaczy, wszystkie z odkrytych fenomenów nadal pozostają fenomenami i nie wiem jak je wpisać w fizjologie plemnika ryby. Próbuje nowych narzędzi a te, jak to nowe, nie leżą dobrze w ręce. Więc będę potrzebował z kilku dni na rozruch.

Tymczasem przyjechali studenci na kurs organizowany przez naszą (wysuniętą w stronę oceanu) placówkę.

Ja także zostałem włączony do tego projektu i na moja prośbę trochę słodkowodnych plemników w akcji będę mógł im pokazać. A jako, że jestem „nauczający” dostąpiłem zaszczytu zamówienia obiadów (o 18 serwowanych wiec raczej kolacji) w niepowtarzalnej cenie 500 jenów (lunch całe 400 jenów kosztuje). Dziś poza wieprzowiną z warzywami na ciepło i zupki miso było saszimi. 6 kawałków tuńczyka (naprawdę sporych) i dwa kawałki kałamarnicy (nadzwyczaj smacznej i mięciutkiej tym razem). Oczywiście sos sojowy i pasta wasabi w komplecie (że nie wspomnę o ryżu). Tak więc tanim kosztem pozażywam sobie uroków tutejszej kuchni co często więcej ma wspólnego z krojeniem niż gotowaniem (suszi, saszimi).

No i w sobotę wieczorem chcemy iść (grono „pedagogiczne”) do restauracji Mori-sana na przysłowiową kawę. Z przysłowiowej kawy zawsze robi się całkiem nieprzysłowiowe kalifornijskie wino i śpiewanie na całego. Ostatni raz bawiłem tam na początku grudnia.

Zawsze to jakiś sposób na podbicie kondycji zbolałej duszyczki.

Tymczasem pogoda zrobiła się piękna. Chciałem jutro pochodzić znów po plaży w czasie odpływu ale w związku ze stratą jednego dnia nie będę miał wolnego do soboty wieczorem.

Nic mi nie wychodzi odkąd z Polski wróciłem. Chyba kogoś mi brak obok.

Kogoś ważnego.

Czasem potrzeba tylko wybrania wlasciwej perspektywy.....

Książe odpływu

2007-01-24T07:59:00.000-08:00

Moje kochane Misaki to właściwie Koajiro. Mamy tutaj ocean z 3 stron, z jednej zatoka Abaratsubo na wprost Pacyfik a z kolejnej strony zatoka Koajiro z ciekawym portem-osiedlem Seabonia (szibonia). Odpływy zazwyczaj nie są bardzo duże alec zasem zdarzają się spore (new moon time). Wówczas mogę obejść cały nasz półwysep suchą nogą od naszej plaży z restauracjo-muzeum Morisana do kolejnej, mniejszej plaży mijając wszystkie 3 akweny. Jest to trochę niebezpieczne, gdyż skały często są bardzo śliskie. Niemniej to co można zobaczyć w tych wodach to naprawdę mistrzostwo Świata. Niestety nie wziąłem podwodnej obudowy i nie mogłem większości tych stworzeń zrobić wyraźniej fotki. Wyjątkiem jest ukwiał którego tu pełno wszędzie.

W czasie tego spaceru dotarłem do bardzo starego cmentarza/grobu gdzie jest pochowanych wielu mieszkańców Koajiro o czym świadczy duża ilość deseczek z imionami. Jest także mały grób, który jest miejscem pamięci nieznanych osób. Pali się tam kadzidełkai zostawia kwiaty. Zaskakujące dla mnie było odnalezienie bardzo wielu śmieci podczas tej wędrówki. Butelki, reklamówki, resztki owoców i warzyw. Najwspanialsze znalezisko to była jednak lalka przedstawiająca bodajże samuraja.

Spędziłem tak całą godzinę co wydało mi się wrecz wiecznoscia.

Wiele jeszcze takich godzin przedemna.

Zatoka Abaratsubo (co znaczy naczynie z olejem).

Wody Abaratsubo to czysty pacific blue

W tych podwodnych kanionach często polowałem na ryby

Tak wyglądają skały nieopodal plaży, tu się nie zapuszczam pływając, zbyt niebezpiecznie.

Ukwiał gdy ma po odpływie trochę wody stara się dalej polować.

Ale gdy grozi mu wyschnięcie zamyka się w sobie.

Widok na Seabonie, wody zatoki Koajiro.

Śmieci znalezione na plaży, stale mam problemy z balansem bieli. Wypala mi twarze na wapno.

Pamięci zapomnianym.

Żeby nie było, że japończycy są tylko od miniaturyzacji

2007-01-22T07:29:00.000-08:00

Robione komórką sony w42s

Żeby nie było, że jestem niewdzięczny

2007-01-22T07:26:00.000-08:00

W tym miejscu chciałbym podziękować kilku Japończykom. Saito-san to Kawano-san to Shiba-san to Kondoh-san to Yoshida-sensej to Mori-san domo arigatou goizaimashta, arigataki shiwawa sei!

Oczywiście Fujiko-san i jej mąż także są na tej liście i bezimienny dobroczyńca ofiarującymi bilety na mecz Polska – Brazylia (chociaż po tym jak przegraliśmy trochę byłem zły na niego).

Ja tu wytrzymam, ale oni tam mają teraz najtrudniejszy czas.

Mam nadzieje, że mój syn mi to kiedyś wybaczy, dla niego już każdy kolejny miesiąc to wieczność (ja też jeszcze pamiętam jak mija czas dziecku, jak święta ciągną się w nieskończoność a rok szkolny to czasowa guma do żucia).

Moi kochani, nie jesteście sami!

Niedługo będziemy razem!

Promise!

Bez fotek, refleksyjnie

2007-01-21T07:24:00.000-08:00

To co stale mnie ujmuje to ich uśmiech. Naprawdę szczerzą się szczerze nawet jak nieszczerze. Trudno mi wyjechać z Abarutsubo bez wypicia herbatki i zjedzenia ciastka w którymś z trzech sklepików z którąś z moich koleżanek (tak na oko powyżej 80). Przy okazji świetnie to pomaga trenować język japoński. Są generalnie bardzo mili, chociaż już nie uczynni. Oczywiście bardzo mi pomagają niektórzy, generalnie jednak, daleko im do naszej słowiańskiej gościnności. U nich, tę gościnność, zastępuje szczery uśmiech. Są wyjątki oczywiście i jakoś tak mam szczęście do takich wyjątków. Jednakże wiele też razy w miejscu, gdzie ktoś z tubylców powinien się nade mną pochylić, napotykałem pustkę. Szukanie domu……. Kto próbował robić to sam w Japonii ten mnie zrozumie. To koszmar. Jedyny plus – poznaje się okolicę i coraz to nowe znaki kanji (a jeśli ktoś nie zna katakany i hiragany, to szybko się uczy, żeby zaoszczędzić czas zwykle poświęcany na oglądanie domków z dykty (oni to nazywają „drewno”) bez klimatyzacji (tylko dla orłów) moskitiery czy ciepłej wody (bywają systemy ciepłej wody wymagające podstaw znajomości pirotechnicznych). A to wszystko na początku 21 wieku. Japonia….. chyba przez to, że tyle pracują ich mieszkania często nie nadają do życia, jako sypialnia ujdą ale nie poleca się montować zbyt mocnego oświetlenia (wabi owady no i można jeszcze „coś” zobaczyć). Bywają piękne mieszkania ale często mają swoje złe strony, jak hałaśliwi sąsiedzi co w przypadku konstrukcji „drewnopodobnych” czy też lekkiego (leciutkiego) szkieletu metalowego, uniemożliwia usłyszenie własnych myśli. Ciągle szukam… Poza tym ciągle czekam. Siedzieć tu bez rodziny to ok., pierwsze 2-3 miesiące, jest czas na zorientowanie się w okolicy, zwyczajach, można przygotować miękkie lądowanie swoim. Ale dłużej, to już dla obu stron męczarnia. Po tym czasie, żadne zyski (ani materialne ani naukowe) nie wynagradzają straconego czasu i bólu, który pojawia się „jeśli serce masz bijące”. Tymczasem znalazłem już ładne mieszkanko, tylko czekać na rodzinkę. Ale kiedy przyjadą? Może mi powiesz dobra wróżko?

Polska impreza w Japonii

2007-01-18T07:21:00.000-08:00

Skoro już się przemyciło 3 kg kiełbasy trzeba było urządzić prawdziwe polskie przyjęcie.
Było miło i bardzo wesoło, tak wesoło, że większość zdjęć nie nadaje się do publikacji. No i miałem okazję sprobować ryby adżi w postaci himono czyli ususzonej (jak ją Pan Bóg stworzył ze wszystkim łącznie z wnętrznościami) po czym upieczonej na specjalnej siatce nad gazem. Naprawdę smaczna!

Yokohama sukidesu, sukidesu kokoro kara

2007-01-15T09:28:00.000-08:00

W końcu odwiedziłem Landmark Tower w Yokohamie, ma coś około 296m wysokości (platforma widokowa na wysokości 273m), dokładnie 69 pięter. Winda chwilowo jedzie z prędkością 750 metrów na minute co trochę wciska w podłogę. Podobno jest to najwyższy budynek w Japonii, bo wieża tokijska do budynków się nie zalicza (a ma 333 metry wysokości). Następnie zwiedziłem trochę Yokohamy z Grzegorzem który utknął tutaj na dobre (6 lat jak narazie). Zwiedzanie okraszone zostało odrobiną japońskiej whisky (jak dla mnie całkiem w smaku przypominającej wszystkie inne whisky). Przez co część zwiedzanych miejsc nadal pozostaje dla mnie tajemnicą (koniecznie muszę to turnee powtórzyć ale już z większą ilością krwi w whisky). Weekend zastał mnie w Yokohama Gumioji co pozwoliło mi zwiedzić tamtejszą buddyjską świątynie Gumioji (około 16) następnie bardzo sympatyczna kolacja u Jacka i Shoko gdzie poznałem smak fajki wodnej (Szisza). Niedziela należała już do nauczyciela japońskiego i na szczęście okazało się, że wiedza nie wyparowała po 2 tygodniach w Polsce ale nawet lepiej sie utrwaliła (jeśli polskie piwo można uznać za utrwalacz). Generalnie wielkie podziękowania należą się polonijnemu światku (półświatku prawie) związanemu z blogiem "tokyo by night". A zasadniczo Grzegorzowi (mój gospodarz w Yokohamie) i Jackowi (Malezyjski wieczór i fajka wodna, ot co jest najlepsze na kaca).

Widoki z 69 piętra na Yokohame.

Zachód słońca dostępny za jedyne 1000 jenów, Widoczek z Landmark Tower. Yamashita park, fajne miejsce na niedzielne popołudnie.

Autoportret na marmurze.

Noc w yokohamie, to właśnie fenomen japońskich miast, za dnia wyglądają jak betonowe molochy, by w nocy zamienić się w coś w rodzaju świątecznej choinki. Kicz neonów bardzo mi odpowiada. Ten statek jest w wodzie, w Pacyfiku znaczy. Można go sobie zwiedzić.

Szisza w całej okazałości i kolega z polskiego desantu do japońskiej firmy. Na kolejnym zdjęciu Shoko z kamerą, jako że na tle sziszy pozwolę sobie nazwać to zdjęcie Sziszoko, chociaż akurat Shoko fajki nie paliła.

Powroty c.d.

2007-01-11T09:17:00.000-08:00

Powrót okazał się bardziej trudny niż myślałem. Nie wystarczy wrócić, trzeba jeszcze od nowa wszystko zacząć. Ale nic to. Słów kilka o Bożonarodzeniowych obyczajach w Japonii. Oczywiście święto to podobnie jak w Polsce ma tutaj swój wymiar marketingowy i w odróżnieniu od Polski nie ma wymiaru duchowego. Ma za to inny wymiar, wymiar cielesny. Noc 24 na 25 grudnia lub kolejne, spędzić należy w łóżku z ukochaną osobą. Delikwent nie posiadający takowej musi się naprawdę postarać, bywa, że jest przez „środowisko” delikatnie przymuszany. Presję tę czują osoby raczej z młodszych roczników, z tym, że tutaj młodzież to jeszcze 30-to latkowie. Czy trzeba by ten zwyczaj przenosić do Polski? Myślę, że nie trzeba. Zresztą w Japonii też nie wiadomo skąd się wziął. Być może jest on promowany na podobnych zasadach jak i zwyczaj dawania sobie czekoladek w walentynki (dziewczyny dają czekoladki chłopakom). O podtrzymanie zwyczaju z czekoladkami co roku walczą producenci słodyczy. Kto może stać za zwyczajem Bożo-Narodzeniowym? Być może United Colors of Benneton (sprzedaje on sporo prezerwatyw w Japonii)? Poza tym nowy rok zaczyna się już przyjemnie, to właśnie w czasie odwiedzin noworocznych Japończycy wręczają prezenty, głównie dzieciom. Panuje tu zwyczaj obdarowywania dzieci pieniędzmi zapakowanymi w ładne papierowe opakowanie. Bardzo przypomina mi to zwyczaj „winszowania” na Śląsku. Również i w Japonii dzieci z okazji Nowego Roku odwiedzają jak największą liczbę osób ze swej rodziny. 7 stycznia spożywa się specjalną potrawę, rozgotowany ryż z 7 ziołami. To postne danie ma symbolizować konieczność zaprzestania uczt noworocznych (jakże tutaj powszechnych już z końcem grudnia). Jest także zwyczaj jedzenia omoczi (ciastko ryżowe, bardzo ciągnące) najczęściej maczanego w sosie sojowym z dodatkiem cukru. Omoczi symbolizować ma elastyczność i siłę (niełatwo oderwać kawałek, ciągnie się jak guma) której Japończycy życzą sobie z nowym rokiem. W ogóle w tym czasie najróżniejsze wersje omoczi królują w sklepach. I muszę przyznać, że są bardzo smaczne.

Pożegnalna herbatka (zielona) na przystanku autobusowym w abaratsubo. Są tutaj 3 straganiki i w każdym z nich staruszka, a wszystkie są moimi dobrymi przyjaciółkami. Nie sądziłem, że tak szybko do nich wrócę... czas jest nieubłagany.

Widok na góre FUJI z samolotu. Naprawdę góruje nad krajobrazem wyzierając spoza chmur. W zasadzie 99% roku całą Japonię pokrywają jakieś chmury.

Danie 7 stycznia serwowane we wszystkich strzegących tradycji domach japońskich. Tutaj już dosyć mocno napoczęte.

Cukier z symbolem imperatora. Takie cudo dostać można tylko w pałacu imperatora. Można się nim zasłodzić tuż przed wypiciem zielonej herbaty w trakcie ceremoniału jej przyrządzania (sado).

To ciastko ryżowe czeka od Nowego Roku aż do 12 stycznia na zjedzenie. Czyli już jutro można się poczęstować.

A oto jakim widokiem czasem wita mnie moje kochane abaratsubo w drodze do pracy (poprzez parking). To coś białego to Fuji san. Niestety moja amatorska kamerka nie wychwyciła dobrze nastroju takich chwil. Ma się wrażenie, że góra po prostu cię staranuje. Jest naprawdę potężna (ponad 3700 metrów nad poziom słonej H2O.

Powroty

2007-01-09T09:12:00.000-08:00

Czy można zapomnieć o dacie wylotu z Polski do Japonii?
Można.
Czy można zmienić datę wylotu na promocyjnym bilecie Alitalii po dniu w którym wylot miał się odbyć?
Można.
Czy dużo trzeba dopłacić za podróż biznes klasą z Mediolanu do Tokyo (Jumbo jetem)?
70 euro.
Kto ma najwięcej szczęścia?
Tylko głupi.
Czy smutno mi z tego powodu?
Absolutnie nie!
Dlaczego?

Pierwszy raz leciałem samolotem mając do dyspozycji MENU z posiłkami i napojami (w tym spora ilość drinków).

No i 2 fotele zamiast jednego (w biznes klasie nie ma tłoku).

W tym miejscu serdeczne pozdrowienia dla Pani z biura Alitalii w Warszawie na Okęciu. Anioł nie kobieta. 2 godziny przed odlotem kolejnego samolotu do Mediolanu uzyskała zgodę Alitalii na przebookowanie naszych biletów. Za symboliczna opłatę 70 euro. A ze sie nam spieszyło, a miejsc w normalnej klasie w samolocie z Mediolanu do Tokyo nie było, wylądowaliśmy całkiem wygodnie w jumbo jecie.

Ponadto udało mi sie przemycić 3 kg kiełbas różnych. W plecaku.

Ech to życie........

Czasem tak się zastanawiam kto nade mną czuwa?

Bo ktoś musi, tego jestem pewien.

Fuji

2006-12-11T08:44:00.000-08:00

Góra Fuji jest piękna i dosyć wysoka (3776 m npm). Pięknie wygląda przyprószona śniegiem. Na samej górze strony, jako tytułowy obrazek wybrałem właśnie zdjęcie góry Fuji widzianej z wylęgarni ryb łososiowatych w prefekturze Yamanashi.
W drodze zatrzymaliśmy sie na posiłek, tam właśnie piłem sake z wężem w środku.
Jedliśmy jakiś rodzaj makaron udon którego garnczek leciutko pyrkał sobie na palenisku. Do tego miałem farta bo góra fuji właśnie tego dnia została obsypana pierwszym w tym roku śniegiem.

Góra Fuji błędnie określana jest mianem Fuji-jama, i jest to błąd który wielu Japończyków powiela. Nie jest to bynajmniej błąd stworzony przez obcokrajowców. Jama to błędne rozszyfrowanie znaku kanji który w połączeniu z różnymi znakami daje różne znaczenia (tak jest w ogóle z każdym niemal znakiem kanji). W nazwie góry fuji znak jama to SAN. Tak więc poprawna nazwa to Fuji-san, ale Japończycy tolerują także nazwę Fuji-jama.

Obecnie góra ta i jej okolice okryły się złą sławą samobójczych spotkań. Ludzie umawiają się w internecie na popełnienie samobójstwa, często w okolicach góry Fuji.
Ja wybrałem się tam po pstrągi.

W Drodze, piękne trawy, zupełnie jak trzcinowisko.

Kolory jesieni, jeszcze nie w Misaki ale wokół góry Fuji, zimno i kolorowo "już" od listopada.

Fuji - widok z restauracji.

Ten sam punkt widokowo, zbliżenie.

Na palenisku garnek z udonem - houtou (HOTO) który jest typowym daniem prefektury Yananashi. Na tej drewnianej podstawce mamy makaron na zimno (soba - z mąki gryczanej). W miseczce czeka na ten makaron tarty ziemniak i trochę wodorostów w jakimś sosie sojowym. Bardzo to obślizgłe ale pyszne danie.

SMACZNEGO! ITADAKIMAS!!!!!

Red shoes girl

2006-12-11T08:39:00.000-08:00

Historia jakich wiele.

Nazywała się Kimi Iwaskai. Urodziła się 15 lipca 1904 roku w prefekturze Shizouka. Gdy miała 2 lata jej matka Kayo, przeniosła się na wyspę Hokkaido, ale czasy nie były wówczas dla nich łaskawe. Życie bez ojca, o którym historia nie wspomina, nie było łatwe. Tak więc matka dziewczynki znalazła schronienie dla niej u amerykańskiej pary misjonarzy.

Jednakże oni opuścili Japonię a jako, że mała Kimi była w tym czasie chora na gruźlice uniemożliwiło to jej wyjazd wraz z para przybranych rodziców.
Kimi po wyjeździe misjonarzy przeniesiona została do szpitala w Asabu. Tam dożyła wieku 9 lat kiedy to choroba i tęsknota za rodzicami okazały się silniejsze od jej małego serduszka.

Kilka lat później, Ujō Noguchi kolega matki Kimi, znając jej historię usłyszaną z ust matki, postanowił uczcić jej pamięć. Napisał piosenkę, a niedługo potem stała się ona bardzo popularna na Hokkaido jak i całej Japonii. Wówczas powstało tam wiele pomników poświęconych tej dziewczynce (około 1974 roku). Największy i bodajże pierwszy powstał w Shizouka na wyspie Hokkaido i przedstawia matkę i córkę. Z kolei w Yokohamie, w pięknym parku Yamashita postawiono pomnik tylko dziewczynki, jej twarz zwrócona jest w stronę oceanu.

Warto tutaj wspomnieć, że piosenka opowiada te historie nieco inaczej, matka wszakże straciła kontakt z dzieckiem i żyła w przekonaniu, że córka jej wyjechała do Ameryki. Tak więc w piosence jest to historia dziewczynki zabranej z Japonii do dalekiego kraju (odbierane to jest wręcz jako kidnapping przez Japończyków). Pomnik w Yamashita pięknie oddaje treść prawdziwej historii. Twarz dziewczynki zwrócona w stronę Oceanu, zamyślona, tęskniąca.

Widok na park Yamashita w Yokohamie z pomostu spacerowo-promowego.

Red Shoes Girl.

Medzi Szrain

2006-12-07T07:45:00.000-08:00

Jak już wspomniałem Świątynie Szintoistyczne nazywają sie Szrain. W Tokyo największa taka świątynia to Medzi Szrain, gdzie spoczywa duch Cesarza i Cesarzowej (zmarłych). Tam odbywa sie wiele uroczystości a w pierwszych dniach nowego roku pojawia sie tysiące ludzi by wrzucic swoje 5 jenów do monstrualnej skrzyni umieszczonej na środku placu świątyni. Jako że ludzi są tłumy nieprzebrane, obrywa się tymi pieniędzmi po głowie dosyć często. A 5 jenów ma specjalne znaczenie w ich kulturze, go en - to znaczy pięć jenów ale też dobre relacje, z Bogiem, z małżonką, z pracą, ze wszystkim generalnie. Dlatego wybierają właśnie 5 jenów do rzucania a nie dlatego że są skąpi (a są trochę) ;-)

Każda kompania produkująca sake wystawia przed świątynią Medzi swoje logo, tak dla zapewnienia sobie wiernych konsumentów. Coby fermentacja ryżu nigdy na darmo nie była robiona.

Główne wrota to Medzi Szrain.

Przed samą świątynią.

No i świątynia wewnątrz, w oddali ci panowie w bieli to kapłani, najważniejszy z nich nosi ciemne kimono, nowicjusze białe. Gradacji kolorów nie rozumiem do końca ale białe kimono i inny kolor spodni to już wyższy stopień wtajemniczenia.

Jak ma się trochę fartu można zobaczyć ceremonię ślubna w tej świątyni, jest naprawdę ciekawa. Tu procesja małżonków podażą za kapłanem do zamkniętej dla zwiedzających części świątyni, w której młoda para związana zostanie węzłem małżeńskim.

Po wszystkim można się zrelaksować pozując do pamiątkowych zdjęć.

Kimona........... KAWAII!!!! co znaczy - śliczne!!!!

Bywają też całe rodziny w kimonach, ale jest to tak wyjątkowe wydarzenie nawet dla Japończyków, że mają wówczas kamerę ze sobą bo znajomi pewno by im nie uwierzyli ;-D

A dzieci tak jak w Polsce, ta mała dziewczynka w czerwonym kimono była tak niespokojna ze aż musiałem te jej żywotność zapisać w kilku kadrach!

Tokyo Tower

2006-12-07T07:17:00.000-08:00

Z Tokijskiej wieży rozciąga sie niesamowity widok. Zdjęcia poniżej być może odrobinę przybliżają to co sie czuje na tej wysokości patrząc na tę betonową pustynię.

Ulice wyglądają jak krwiobieg miasta.

Także widok tęczowego mostu jest piękny (Rainbow Bridge).

Rainbow sugeruje trochę więcej kolorów niż widać, normalnie są dwa zielony i biały w święta dorzucają jeszcze jeden - różowy.

Nieopodal mostu....

W oddali widoczna wieża tokijska, nie wygląda na zbyt wysoką, ale to ze względu na wysokość pozostałych budynków.

Tokyo Palac

2006-12-07T06:58:00.000-08:00

W samym centrum Tokyo mieści sie zielona wyspa, setki hektarów bezcennej ziemi wyłączonej z użytku. Wielu architektów nad tym ubolewa, ale ziemia ta jest symbolem, symbolem władzy. Tam mieści sie siedziba rodziny Cesarza Japonii. Żeby było śmieszniej, Cesarz nie mieszka razem ze swymi dziećmi, dzieci mieszkają w rezydencji oddalonej od Pałacu. Ze względów bezpieczeństwa nie przebywają zbyt często razem. W razie jakiejś katastrofy są większe szanse ze ktoś przetrwa, jeśli nie w Pałacu to w innej rezydencji. Taka tutaj filozofię przyjęto i tak to wygląda do dziś.

Imperator, Cesarz utracił kiedyś władzę na rzecz Szogunatu i Szoguni rządzili krajem podzielonym na prefektury. Najważniejszy był Szogun Edo (Tokyo) o nazwisku TOKUGAWA to on był protoplasta Toranagi z filmu z Chamberleynem i to on zbudował Tokyo. I on także oddal ostatecznie władzę z powrotem w ręce Cesarza popieranego przez innego Szoguna którego imienia nie pamiętam a u mnie w pracy, wstyd przyznać, nikt go nie zna ;-)

A oto i ten dzielny chłopak na swym dzielnym rumaku.

Ogród wokół Pałacu Cesarza, miejsce w którym Tokijczycy uprawiają jogging.

Czasem tylko leżą pod drzewkami, które w słońcu wyglądają zachwycająco.

Za drzewami już tylko betonowa pustynia....

Tak wygląda brama wjazdowa do pałacu, można tam sie dostać. Wystarczy wypełnić formularz na stronie internetowej Pałacu i poprosić o zwiedzanie i poczekać na odpowiedź. Często pozytywną. Zwiedzanie jest z pracownikiem Pałacu, ale całość prowadzona jest w języku japońskim. Pałac otoczony jest fosą, a kąpiel w niej jest surowo zabroniona. Głównie ze względów sanitarnych, woda nie ma dopływu, wiec strasznie kwitnie.

Jeden z budynków pałacowych.

Gdy jest sie nowym ambasadorem swego kraju do pałacu Cesarza wjeżdża sie takim właśnie powozem. I zwiedzanie odbywa się bez konieczności rejestracji w internecie, a ponadto w obecności tłumacza, a także rodziny Cesarskiej.

Tak wygląda Tokyo Tower widziana z okolic pałacu Cesarskiego. Najwyższa budowla w Tokyo, chociaż nie wygląda na taką, wyższa od wieży Eiffela (wzorowana trochę na niej).

5 lamp

2006-12-07T00:00:00.000-08:00

Wracając z pracy do hoteliku mijam 5 lamp. Wszystkie świecą. Wszystkie wyglądają pięknie.

Lampa pierwsza, idąc obok niej myślę o domu, o tym ze tysiące kilometrów stąd zostawiłem wszystko.

Lampa nr 2 około 20 metrów dalej, wciąż myślę o mojej żonie i synku.

Lampa nr 3 tuz obok traw przypominających odrobinę młode trzciny. Jestem jak młoda trzcina, na wietrze zawsze się ugnę, huragan nie złamie mnie, jestem elastyczny. Myślę o tym jak podobny jestem do tej rośliny i myślę o filmie "młode trzciny" całkiem niezłym francuskim offowym kinie.

Lampa nr 4 już całkiem blisko do wyrka. Przeszedłem jakieś 200 metrów, jestem coraz bardziej smutny i zmęczony, wracam sam. Nawet duchy, w które wszyscy tu wierzą mi nie chcą towarzyszyć. Kiedyś na miejscu stacji badawczej był zamek szoguna. A krwawe walki jakie się wokół toczyły osławiły zatokę Abaratsubo jako jedna z najkrwawszych wód. W poematach dotyczących tych walk woda opisywana jest jako olej, tak gęsta była od krwi.

Ostatnia z lamp, piąta, ukazuje w całej pełni kondycje mego ducha nocą. Gole gałęzie.

Na szczęście Święta w domku. W Polsce. Naładuję akumulatory i wracam.

世界バレー

2006-12-05T07:47:00.000-08:00

Do Tokyo zjechałem w sobotę rano, W planach Shinjuku i Harejuku no i Ueno. Jednak ciągle myślałem o naszej siatkówce. Nigdy nie bylem fanem zawodów sportowych (jak już sport to nie w fotelu) ale tym razem chciałem to zobaczyć. Może po prostu chciałem spotkać trochę Polski.

Tak wiec spacerując po Harajuku zapytałem Noriko (miała wolne popołudnie więc miałem przewodnika) czy wie gdzie odbywają sie mistrzostwa. W 20 minut piechotą byliśmy na miejscu. Zakupiliśmy bilety (niezbyt kosztowne wiec trochę wysoko) i poszliśmy po zaprowiantowanie.

Browar i onigiri z tunczykiem i majonezem. To była moja mistrzowska dieta. Gdy weszliśmy na arenę zaczepił nas jakiś Japończyk i spytał jakie mamy miejsca, gdy dowiedział się że mamy miejsca w sektorze dosyć oddalonym od gry dał nam swoje bilety gdyż właśnie wychodził (z meczu Japonii) i w ten sposób zamiast siedzieć pod sufitem, wylądowaliśmy niżej nieco i dokładnie na środku. To był pierwszy dzień, emocje meczu z Bułgarią, ech, nasi pokazali co potrafią. Zdjęcia poniżej.

Arena

Polskie orły

Superman ;-)

Po meczu udałem sie celebrować zwycięstwo do restauracja z jakiniku. To taki japoński grill, który mieści się na stole i grilluje się na nim np żołądki, serca, języki, wątroby zwierząt, oraz normalne części ich ciała. Ja zaatakowałem te niespotykanie egzotyczne części i (poza żołądkami) wszystko było bardzo smaczne. Zasadniczo to dzięki ich sosom, z cytryna, sojowych i jakiś innych. Do tego odrobina sake, po czym udałem sie do hotelu gdyż już zdecydowałem że będę oglądał finał (Noriko także obiecała przyjechać w niedziele jej drużyna grać miała przed Polska). Tymczasem trochę fotek z mojego wieczoru w Tokyo.

Jakiniku, te okrągłe jak salami to język krowy, poza tym są tam serca i kawałki calbee. Smaczne bardzo. Polecam.

Uliczki takie znam....

Ebisu park, cóż może być bardziej Yebisu od wypicia Yebisu w parku Ebisu (browar Yebisu po naszym zwycięstwie osuszyłem w tymże parku, gdyż picie piwa w miejscach publicznych nie jest tutaj zabronione).

Drzewko w parku Ebisu (jedna z popularniejszych świątecznych choinek w Tokyo).

W cieniu tych drzew spocząć raczyłem.

Po czym zaczął sie drugi dzień, poranek przywitał mnie piękna pogodą wiec zacząłem od zwiedzania (mecz Polski miał się odbyć około 20, Japonii nieco wcześniej więc umówiliśmy się z Noriko na 16 przed Arena).

Tak było tego dnia.

Jednak jak pojawiliśmy się przy stadionie nie było już biletów. I zdecydowaliśmy sie czekać na koniec meczu z Japonia i wówczas była szansa że ktoś wychodząc zechce odsprzedać nam swoje bilety. Ale.........

Ale Japonia czasem zaskakuje, czasem strasznie sponiewiera innym razem utuli. Zupełnie jak ich jedzenie, od najpyszniejszych rzeczy po nato albo marynowane w wątrobach kałamarnice. Tak wiec Japonia wyszła do nas na spotkanie w postaci pana w garniturze i z identyfikatorem podobno jakiegoś przedstawiciela organizatorów, zapytał co tutaj robimy, ja na to: Polando kala kimaszta (jestem z Polski) i to wystarczyło, Noriko trochę z nim po japońsku, pokłanialiśmy się trochę, a on wyciągnął bilety i po prostu nam dał, powiedział ze jesteśmy zaproszeni, nie wziął ani grosza, nic a miejsca były przednie, bardzo blisko do boiska, sam dolny sektor przy prasie i komentatorach z wszelkich państw świata. Ech...... Ech......

A tak to wyglądało drugiego dnia:

Saito w ataku (Japonia - Rosja)

No niestety Japonia przegrała i jak sie niedługo potem okazało Polska także...

Przed meczem finałowym

Przegraliśmy, ale srebro tez niezłe. Wracałem do Misaki w dobrym nastroju, Polska wywalczyła srebro, a ja znów miałem bardzo miłe przygody z Japonią. Oby tylko takie już zawsze.

Skutki picia sake

2006-11-30T07:43:00.000-08:00

A właściwie skutki przepracowania.

Bolą mnie plecy, znów dostaję bólu przy kręceniu karkiem. Organizm domaga się wygodnego siedzenia/leżenia a ja oferuję mu tylko krzesło obrotowe albo łóżko. Brakuje mi kanapy i fotela, moim plecom najbardziej, chociaż na godzinkę dziennie.

Tak więc zamiast o przyrodzie jest o bólu. A czemu skutki picia sake?? Bo nigdy zanim nie zacząłem pić sake takich problemów nie miałem z plecami ;-D

A to kilka fotek naszej przyrody, w drodze do stacji badawczej z "miasta"

Jesień idzie, wszędzie już to widać. A plecy bolą.

Trochę ekspresji

2006-11-29T13:44:00.000-08:00

Świat zaczął wirować wokół mnie. Japońskie tempo pracy daje pierwsze rezultaty. A dociekliwość tutejszych naukowców graniczy z absurdem. Czasem patrzą baaardzo głęboko ale istotnej wiedzy z powierzchni wogóle nie używają. Zadowala ich tylko poziom molekularny. Już wiem skąd te ich zamiłowanie do miniaturyzacji! ;-D Jednym słowem kupa śmiechu, ja robie swoje a oni nie rozumieją dlaczego nie robie tylko tego co jest moim głównym zadaniem? A ja na to, ze wyniki z tego głównego były dla mnie oczywiste, dlatego chciałem to zrobić, dlatego odważyłem sie napisać taki projekt. I teraz zrobię to główne moje zadanie ale przy okazji, całkiem niespodziewanie odkryłem coś intrygującego, coś niesamowicie istotnego dla każdego kto sie rybami i ich nasieniem zajmuje. I teraz drążę w tym kierunku, a oni sie zastanawiają czemu? Wepchnięci w ciasny gorset projektów nie wychylają sie na jotę. A trzeba pamiętać że najważniejsze są te wyniki których nie oczekiwaliśmy, ktoś kiedyś mądrze powiedział ze naukowcy nie powinni wyników doświadczeń upychać w ramy ich teorii tylko uważnie słuchać co biologia sama chce nam przez otrzymane wyniki powiedzieć. A ona teraz mi mówi: To nie tak jak myślisz koleś, to nie tak… I jak tu zostawić to w spokoju????? No jak!!??

Ostatni Piątek spędziłem w Yokohamie, poznałem w końcu innych Polaków w tym dziwnym kraju. Oczywiście nie obyło sie bez czerwonego Yebisu :-D

Zimno już niestety, ale jak wyjrzy słońce to.........

"MOJA" Yokohama

Yokohama Centrum - Czarna Dziura Twoich Finansów

Spacer ze zwierzakami (ostatni krzyk mody w Japonii).

Koncercik na ulicy Yokohamy

Zachód słońca w Abaratsubo

2006-11-23T01:31:00.000-08:00

Dziś święto, mają Japończycy wolne. Siedzę sam w labie i przygotowuję się do lekcji Japońskiego oraz do nowych doświadczeń z profesorem Okuno. W grudniu z kolei będzie 3 dniowy wyjazd na doświadczenia z profesorem Morisawa (chyba na kecie), tymczasem utrzymuje także korespondencje z Shoji Oda (chce z nim powspółpracować przy okazji poznawania ryb morskich zimą) i przy okazji prowadzę swoje badania (właśnie czekam na ostatnia prostaglandynę E1). Dzień jest za krotki a do tego chce zwiedzać ten kraj, nic dziwnego ze dzień kończę około 1 w nocy, średnio. Bywa ze później, raz w tygodniu wcześniej, odsypiam w soboty, w niedziele już nie mogę bo lekcje japońskiego mam w Yokohamie a tam to około godzina drogi, plus ubieranie, więc jak zaczynam o 9 to muszę wstać około 7.
Taka karma.......
i ja to lubię.......

Zachód słońca na naszej plaży, wietrzny dzień...

Zdjęcie ze skał, para na kajaku Mori-sana, ostatni ciepły dzień lata/jesieni

Mrok znów przyszedł, powoli wlewał się na powierzchnię Oceanu Spokojnego, niezwykle spokojnego tej nocy...

Ahoj! tymczasem ruszam na plażę, dawno tam nie byłem

Kamakura

2006-11-22T00:59:00.000-08:00

Wybrałem sie do Kamakury 5 listopada. Odbywało sie właśnie święto dzieci 3, 5 i 7 letnich nazywane sziczi-go-san co oznacza 7-5-3. Jest to święto głównie dziewczynek ale są też obecni i chłopcy. Rodzice udają się wówczas do swiątyni Szintoistycznej gdzie odbywają się związane z tym swiętem ceremonie (nie dopchałem sie do środka nie wiem jakie). Bywa ze kolejki są bardzo długie, gdyż świątynia Szinto nie przypomina naszego kościoła jeśli chodzi o wielkość wnętrz. Dzieci ubrane są tego dnia w tradycyjne stroje japońskie (kimona) i czasem także towarzyszą im ubrani w kimona rodzice (częsciej mamy, ojcowie chyba sie wstydzą). Wygląda to pięknie. I tradycja ta wywiera niezwykłą presje na potencjalnych rodziców. Japończycy planują swoje dzieci zgodnie z tą zasada, dwa lata odstępu miedzy potomstwem. A jeśli sie nie uda, i tak można cala trojkę ubrać i zaprowadzić w jeden dzień (na jednym ze zdjęć jest taka oszukująca rodzina). Święto to przypada na cały listopad, każda niedziela i dni powszednie listopada to odpowiednie dni na celebrowanie tej tradycji. Co tez Japończycy czynią. Świątynię Szintoistyczna można poznać po charakterystycznej „bramie” Buddyjskiej, równie popularne w Japonii są jej pozbawione, po tym ja je rozpoznaje, bo cala reszta to dla mnie bardzo podobne rzeczy są. No wiec spacerując sobie po Kamakurze (bardzo dużo zabytków, stara stolica Japonii, trochę mniejsza od Kioto ale jeśli chodzi o ilość zabytkowych świątyń prawdopodobnie nie ustępuje Kioto. No wiec spaceruje a tu.......... starsze małżeństwo zaczepia mnie jedzącego lody o smaku słodkich ziemniaków (kamakura słynie z tych lodów jak Krościenko z lodów jagodowych). No i od słowa do słowa okazało sie ze oni tu mieszkają, i ze mój kolejny punkt programu to jeden z najstarszych zabytków i skoro już tak długo tu stoi, to pewno jak wpadnę za jakiś czas jeszcze będzie, w związku z tym zapraszają mnie do domu na małe conieco. 8) No radość to dla mnie była niespotykana. Pierwszy raz przekroczyłem próg japońskiego domu, nie było zbyt tradycyjne (wybudowany w 2005) ale miły i przytulny. Fujiko-san rozpoczęła festiwal uprzejmości i przez stól przewinęło sie z tysiąc potraw (wszystkie jej produkcji). Ta uczta kosztowała mnie pózniej rozstrój żoładka ale warto było. Piłem zielona herbatę ze słynącej z najlepszych gatunków herbat prowincji w Japonii – Chizook. Rozmawialiśmy po angielsku/japońsku/francusku i było naprawdę przyjemnie, mąż pani Fujiko-san zaofiarował sie jako przewodnik na następny raz, obiecał ustrzec mnie od oglądania rzeczy na wskroś turystycznych. Obiecał pokazać mi prawdziwą historię kamakury a nie stragany z pamiątkami. Strasznie sie z tego ucieszyłem. Całkiem oni zburzyli moje dotychczasowe wyobrażenie o Japończykach. Całkiem mnie rozminowali. Na koniec mąż Fujiko-san odprowadził mnie na pociąg a było już późno. W takzwanym międzyczasie poznałem także jego rodzinę, siostrzeńca lekarza i siostrzenicę z liceum. Wrociłem w dobrym nastroju do Misaki. Wrociłem w dobrym nastroju do domu...

Brama do świątyni Szinto i sama świątynia

Oczyszczanie duszy wodą

Świątynia wszakże inna

Dokąd zmierzasz Polsko?

Jedna z mniejszych świątyń, ładny ogród

Rodzinka troszkę oszukująca ale przeurocza

Inna rodzinka

Uroczystości w Szinto Szrain. Nie udało mi się wejść do środka ;-(

Ja u rodziny Japońskiej, Fujiko-san i jej mąż

Ogród, zajawka kolejnego wpisu, tym razem trochę o tutejszej przyrodzie i górze Fuji, byłem naprawdę blisko niej!

Takojaki

2006-11-21T00:52:00.000-08:00

Osmiornice w Japonii je sie nie ze wzgledu na walory smakowe. Zdecydowanie przewaza tutaj zamilowanie do gryzienia jako takiego. Z tego tez wzgledu jedza oni uszy swin itp.

Osmiornice mozna kupic zywe w workach i spozyc po przyzadzeniu w domu. Jednakze najtrudniejszym zadaniem okazalo sie zabicie osmiornicy. Zreszta, nawet jej odnoza zyja swoim wlasnym zyciem. Po odseparowaniu od ciala pelzna gdzie popadnie i mocno przysysaja sie do wszystkiego co napotkaja (trudno odczepic to cos z reki).

Takojaki to takie kuleczki ciasta a wewnatrz zamkniety jest kawalek osmiornicy (ugotowanej) oraz roznych warzyw drobno pokorojonych. Calkiem smaczne w polaczeniu z sosem BullDog. Troche osmiornicy poszlo do salatki a dwie nogi jako saszimi, czyli calkiem surowe, jedlismy maczajac w sosie sojowym i wasabi (ostra pasta).

Ponizej kilka zdjec.

I oto gotowe takojaki, zapraszam do stolu!!! :-D Smacznego? Byc moze, jesli dodacie panstwo wystarczajaco duzo sosu BullDog :-D

Ponizej zdjecie-zajawka. Bylem niedawno w Kamakurze na swiecie dzieci 3, 5 i 7 letnich, poza swiatyniami udalo mi sie zwiedzic prawdziwy japonski dom. Japonczycy czesto lamia wszelkie stereotypy ktore mam utrwalone w swojej glowie. I tak tez bylo tym razem, ale szczegoly. no coz potrzeba jakos poddtrzymac napiecie :-D

a to zdjecie :-D

Zaczynamy!

2006-11-20T00:45:00.000-08:00

Na poczatek troche o moim miejscu pobytu, kilka zdjec.

Tak wyglada z lotu ptaka moje miejsce zycia, nowy Swiat, Obiecana Ziemia, lub moj prywatny Archipelag Gulag

To widok z naszej malej plazy na gore Fuji.

A to sake z wezem w srodku, osobiscie ochrzcilem ten trunek SNAAAAKE. Wypic mozna niewiele bo ten waz to podobno jadowity, nie wiem jak silny jad, ja dotychczas zyje ;-)

To sake to symbol, symbol tego jak dziwny to kraj, dziwny dla mnie.